همه چیز از قرمز شروع شد.ظهور یک هنرپیشه جوان به سینمای کشورمان،که مورد پسند کارگردانان و منتقدان مطرح قرار گرفت.ظهوری که باعث شد او با کارگردانانی چون کیمیایی(مرسدس، فریاد ، اعتراض)، درویش(متولد ماه مهر)، بنی اعتماد(زیر پوست شهر) ، میلانی(دو زن) و پور احمد(شب یلدا) کار کند و خود را بیش از پیش مطرح سازد. محمد رضا فروتن فارغ التحصیل روانشناسی بالینی از دانشگاه آزاد است و تحصیلات آکادمیک بازیگری ندارد اما کار خود را با کلاس های بازیگری آغاز کرد و فعالیتهای خود را بالا برد تا بتواند با کسب تجربه به چنین پختگی برسد.یکی از بهترین فعالیتهایی که وی برای کسب تجربه بازیگری انجام داد شرکت در صحنه تئاتر بود (تجربه ای که هیچیک از بازیگران جوان سینمای ما آن را انجام ندادند) که اتفاقا این تجربه را هم با موفقیت سپری کرد.تجربه بازیگری در تئاتر رومئو و ژولیت اثر شکسپیر با کارگردانی علی رفیعی......اما بعد از کار کردن با این بزرگان دوران افول فروتن آغاز شد. او با بازی در فیلمهایی چون ملاقات باطوطی(داوودنژاد)،شاه خاموش(همایون شهنواز)،سربازهای جمعه(کیمیایی)،هشت پا(داوودنژاد)،مجردها(هاشمی) و نوک برج(پور احمد) کاراکترهای تکراری را ارائه داد و همه را از افول زودرس خود ترساند. اما "به آهستگی" مازیار میری برای او آغازی دوباره بود و او توانست جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم فجر را در بخش بین الملل به دست بیاورد.حال او با بازی زیبای خود در فیلم تحسین شده "اتوبوس شب"  به کارگردانی کیومرث پوراحمد تبدیل به بازیگر پخته ای شده است که تجربیات بازیگری در سی فیلم را به همراه خود دارد .....
فروتن با آخرین فیلمی که بروی پرده سینماها داشته است خود را بازیگری کامل معرفی می کند؛ بازیگری که قادر است نقش های گوناگونی را بازی کند.او در اتوبوس شب به دور از نقشهایی که تابحال ایفا کرده کاراکتر فردی عرب زبان بنام "فاروق"  را که البته ایرانیست، بازی می کند.اولین صحنه حضور او در فیلم صحنه ایست که وی در مرکز کادر قرار می گیرد و افسر به سربازی که نقشش را بهرام صدیقیان ایفا می کند، می گوید:"مراقب این باش اطلاعات زیادی داره و فارسی هم بلده..." و با این صحبت شخصیت او تا حدی مشخص می شود اما پور احمد با توجه به محبوبیت فروتن و کنجکاوی تماشاگر نسبت به بازی و شخصیت او، با قراردادن فروتن در کادر های گوناگون سکانسهای داخل اتوبوس، تمرکز تماشاگر را بروی او بیشتر و بیشتر می کند تا حدی که تماشاگر به خود می گوید حتما اتفاقی خواهد افتاد! و تعلیق درباره نقش او بوجود می آید و فروتن با بازی خوبش این تعلیق را بخوبی حفظ می کند.اوج بازی فروتن در اتوبوس شب که اتفاقا اوج تعلیق درباره شخصیت او را شکل می بندد صحنه ایست که او در باران نقاب از چشمش می افتد و بخاطر ترس از سرباز خود را ایرانی معرفی می کند و پولهای ایرانی را نشان سرباز و راننده ( با بازی خسرو شکیبایی) می دهد و سرباز به خاطر باور نکردن ایرانی بودن او و سرپیچی فاروق، تصمیم به تنبیه او با اسلحه می گیرد.صحنه ای که فروتن با حفظ لهجه و بیان عربیش به عجز و خواهش در برابر سرباز می پردازد و این سکانس را تبدیل به یکی از بهترین سکانس های فیلم می کند.
فروتن برای بازی  در اتوبوس شب ابزاری چون تغییر میمیک و بیان خود را بیش از پیش به کار میگیرد تا بتواند شخصیتی متفاوت را ارائه دهد و با توجه به باور پذیری تماشاگر او به خواسته خود می رسد.میمیکی که او انتخاب می کند تشکیل شده از سبیلی که او هیچگاه در شخصیتهای قبلی که بازی می کرد، نداشت و سردی چهره او، که باز هم هیچگاه در شخصیتهای قبلیش نبوده.....فروتن بر بیان خود هم بسیار مسلط نشان می دهد. او از اولین لحظه تا آخرین لحظه حضورش در فیلم بیانش را ثابت نگه می دارد و باز هم باعث می شود که ما به دنبال نقش های  گذشته  او که در ذهنمان مانده است نگردیم.
محمد رضا فروتن نشان داده است که در دوران اوج بازیگری خود به سر می برد و اکنون  از بازیهای احساسی و کلیشه ای خود دور شده .....اما او در ادامه دوران بازیگری خود راه پر پیچ و خمی را درپیش دارد!