هنگامی که به اسامی بازیگران کنعان نگاه می کنیم، می توانیم صف بلند مشتاقانی را تصور کنیم که با  شور و حرارت در صف فروش بلیط ایستاده اند: محمدرضا فروتن،ترانه علیدوستی،افسانه بایگان و با حضور بهرام رادان؛به حتم بازی این ستارگان نمیتواند اتفاقی باشد و با این امید پا به سالن سینما می گذاریم و در سالن مانی حقیقی (کارگردان فیلم) تنها دو صندلی با من فاصله دارد.
ترانه علیدوستی اولین بازیگری است که چهره اش را می بینیم.با گریمی متفاوت که باعث شده است در نگاه اول سن او را بالاتر از ترانه پانزده ساله ای که در خاطرمان مانده است،حس کنیم.گریمی که چهره او را شکسته تر کرده بود و البته تیره تر.بعد از علیدوستی نوبت به محمدرضا فروتن می رسد، او با کراوات و موهای جو گندمی روی صندلی که در بالکن قرار دارد نشسته.چهره جدی هردو آنان فضای سنگین خانه شان را برای ما بازگو می کند و پس از لحظاتی متوجه می شویم که مرتضی(فروتن) و مینا(علیدوستی) قصد جدایی از یکدیگر را دارند و علت جدی بودن آنان را پیدا می کنیم.
ترانه علیدوستی در نقش مینا که در فیلم حدود سی وچند سالی را دارد و با سن واقعی علیدوستی در تناقض است نشانه های خوبی را برای باور پذیری نقش برای تماشاگر در نظر گرفته است.به غیر از گریمی که به آن اشاره شد او کمی آرام تر و شکسته تر راه می رود و ما دیگر حرارت و جنب و جوش نقشهای گذشته اش را در بازی او نمی بینیم.او با وضعیت روحی اش چندین بار گریه اش می گیرد و ...اما با گذشت زمان و حضور بایگان در برابر او این باور پذیری کمتر می شود.علیدوستی در ارائه نقش سعی می کند محکم تر و با اگزجره بیشتر و البته با صدای بم تری صحبت کند و تا حدی هم موفق به رعایت اصول از پیش تایین شده اش می شود اما باز در مقاطعی از فیلم لبخند هایش ما را به یاد ترانه ای پانزده ساله می اندازد ؛ به قول مانی حقیقی :همش تقصیر صدر عاملی! با این اوصاف نقش او بیشتر از نقشهای دیگر بازیگران کنعان پرداخت می شود و مسلما بیشتر هم به چشم می آید و در کل علیدوستی موفق شده است که نقشش را بوسیله بازی خود و پرداخت فیلمنامه و چالشهایی که شخصیت او دارد بهتر از بقیه بازیگران ارائه دهد.
محمد رضا فروتن در نقش مرتضی( همسر مینا) بعد از علیدوستی بیشتر با تماشاگر ارتباط برقرار می کند و موجب باورپذیری می شود.فروتن در کنعان نقش مهندسی  مغرور را بازی می کند که نمی خواهد همسرش را طلاق دهد و باید اعتراف کرد که فروتن با وجود ویژگی های نقشش بعد پیچیده و تاثیر گذاری را ارائه نکرده تا ما را از نقش های گذشته اش دور کند.وی با همان لحن همیشگی که در ملودرامهای عاشقانه اش بازی کرده بود، صحبت می کند و با اینکه در چند سکانس از فیلم همین صدایش است که ما را تحت تاثیر خود قرار می دهد اما باعث نمی شود که ما تفکیکی بین این فروتن (مرتضی) و فروتن های(نقشهای ملودرام قبلی اش) گذشته قائل شویم.
در صحنه ای از فیلم مرتضی (فروتن) به ملاقات علی (رادان)آمده است و علی با شنیدن خبر طلاق مرتضی خنده اش می گیرد و مرتضی با چهره ای جدی به او می گوید: «نخند،نخند،(مینا) داره از دستم میره ...».فروتن در همین صحنه با استفاده از صدای حزن آمیز خود حالت روحی مرتضی را به تماشاگر نشان می دهد.در همین صحنه است که ما برای اولین بار بهرام رادان را می بینیم.او نقش دوست مشترک مرتضی و مینا را بازی می کند.نقشی که نه پیچیدگی درونی و نه پیچیدگی فیزیکی خاصی دارد و رادان خود رادان است.هنگامی که از مانی حقیقی پرسیدم چرا او را برای یک نقش ساده انتخاب کرده وی صریح و صادقانه گفت «برای فروش فیلم» و پاسخ او دیگر جای هیچ  تحلیل و تفسیری را برای من باقی نگذاشت!
چهره ی دیگر کنعان افسانه بایگان بود.بازیگری که ساده و روان نقش آذر خواهر مینا(علیدوستی) را بازی کرد و در چند صحنه که او جنب و جوش خاصی را در کادر دوربین داشت و باید بازی اش به چشم می آمد، فیلمبردار با تنظیم بد دوربین بازی او را حیف کرده بود.
بازیگری در کنعان مانی حقیقی بیشتر تکیه بر چهره (میمیک) و بیان هنرپیشه های خودش را دارد تا بازی با دیگر اندام فیزیکی بازیگران مانند:دست و این هدف در نماهای بسته ای که حسن کریمی (فیلمبردار) از بازیگران گرفته بود به وضوح قابل تشخیص بود.هدفی که از بازیگران بازی آزادانه را گرفته بود و خلاقیت آنان را محدود کرده بود."آندره وایدا" بزرگ در این خصوص می گوید:«بیشتر از نماهای باز(لانگ شات) برای تک تک پلانهایم استفاده می کنم زیرا در نماهای باز است که می توان خلاقیتهای یک بازیگر را حس کرد.»