تنها کافی است به اسم بازیگران توجه کنیم و چندین بار آن را مرور کنیم تا بتوانیم این ترکیب را در ذهنمان بگنجانیم.باران کوثری،مهران مدیری،صابر ابر،محمدرضا شریفی نیا،امین حیایی،نیلوفر خوش خلق،گوهر خیر اندیش،نیما شاهرخ شاهی،نگار فروزنده،اکرم محمدی و مجموعه بازیگرانی که ستاره هستند و نیستند و میخواهند نقشهایی رابازی کنند که در بین آنها شخصیتی وجود ندارد و تفاوتی با نقش های قبلی شان نمی کند.
باید اعتراف کنم که فیلم را به دلیل فیلمنامه نویسش دیدم و به ذهنم آمد که اصغر فرهادی مطمئنا شخصیتهایی را خلق کرده که همچون کار قبلی اش جای بازی خوبی دارد اما در واقع اینگونه نبود و شخصیتها و داستانهایشان کمی تکراری و در عین حال نصفه کاره بودند و در مورد هیچ کدامشان پرداخت کاملی وجود نداشت.شاید بگویید این فیلم شخصیت محور نیست و بر موضوع واحدش پای بند است نه بر شخصیتهایش؛آن وقت این سوال به وجود می آید که چرا این تیپ شخصیتها را با بازی بازیگرانی ستاره و البته متعدد جلوی دوربین برده است و حتی موفق نشده است که از ازدحام غیر معقول و رفت و برگشتهای غیر ضروری آنان جلوگیری کند و بتواند حداقل ممکن، آنها را واقعی جلوه دهد.پریسا بخت آور کارگردان دایره زنگی مسلما فیلم را تنها به قصد فروشی خوب بوسیله ستاره هایش ساخته است.ستاره هایی که به نوبت وارد ماجرا می شوند و بعد از معرفی اولیه با یکدیگر برخورد می کنند و برخوردشان در قالب یک آپارتمان صورت می گیرد.
باران کوثری اولین بازیگریست که با آن برخورد می کنیم در تصادفی که مقصر است و خواهش و تمنا می کند که به پلیس زنگ زده نشود و شخص مقابل بالاخره به خواسته او عمل می کند.بازیگران بعدی امین حیایی و نیلوفر خوش خلق هستند که در ماشین خود می خواهند به مهمانی بروند و امین حیایی باز هم با بامزگی های همیشگی خود همه را می خنداند وتکه پرانی می کند.در پشت چراغ قرمز آنها با حامد بهداد و برخورد می کنند که در ماشینش مشغول گوش دادن آهنگ با صدای بلند است.نیما شاهرخ شاهی ،خیراندیش و ملیکا شریفی نیا هم بازیگران بعدی هستند که در آپارتمانشان مشغول خرید دی وی دی های گوناگون و سفارش داده شده از فروشنده آشنایشان هستند.مهران مدیری،نگار فروزنده ،بهاره رهنما و شریفی نیا هم به ترتیب وارد داستان می شوند و همگیشان در همان آپارتمان زندگی می کنند.صابر ابر در نقش محمد که در شب قبل با  باران کوثری برخورد داشته بدنبال جور کردن پول تصادف برای او به آپارتمان می رود تا ماهواره هایشان را نصب کند و بدین ترتیب تمام شخصیتها در یک آپارتمان دور یکدیگر جمع می شوند.
ازدحامی که در اکثر میزانسن های داخل آپارتمان بین شخصیت ها وجود دارد بوسیله دوربین روی دست فیلمبرداری شده است و فضای بازی بازیگران را آزاد تر کرده است اما این بازیها در بعضی از موارد غیر ضروری و درشت بنظر می رسد؛ دقیقا مانند شخصیت پردازی و رابطه شخصیتها با یکدیگر که بسیار غیر منطقی و در بعضی از موارد غافلگیر کننده بنظر می رسد.از میزانسنهای شلوغ و بازی های درشت بازیگران که بگذریم یکی از نکات مهمی که کارگردان نتوانسته به آن بپردازد مسئله خلاقیت و بعد بخشیدن به نقش هایی است که بازیگران بازی میکنند و به همین دلیل است که بازیگران بسیار پیش بینی شده خود را به معرض نمایش می گذارند.اغلب کارگردانان کشورمان در هنگام کار است که چند ویژگی اخلاقی یا حرکتی به بازیگران می دهند که شاید در فیلمنامه پر رنگ نباشد اما این ویژگی ها در کار پریسا بخت آور وجود نداشت و بخت آور بسیار ساده از بازیگرانش بازی گرفته بود.
دوست دارم اشاره ای داشته باشم به فیلم  crash که جایزه بهترین فیلم را در اسکار دوسال پیش به دست آورد.در دایره زنگی سعی می شود تعریف رابطه های اشخاص مانند crash صورت گیرد اما غافل از اینکه crash  یک ویژگی اساسی داشت که در دایره زنگی به آن پرداخت نشد.شخصیتها با اتفاقاتی که در دور و اطراف خود داشتند وارد فیلم می شدند و با یک نتیجه گیری آن را به پایان می رساندند اما شخصیتهای دایره زنگی در اواسط ماجرا رها شده و همه چیز به یک نفر آن هم به باران کوثری بازیگری که در این کار حرفی برای گفتن نداشت ختم می شد.