فیلم دستهای خالی ساخته ابوالقاسم طالبی اکنون در سینماهای تهران و شهرستانها برپرده سینماهاست و ما قصد داریم که به کیفیت بازیگری در این فیلم بپردازیم.فیلمی که به ادعای کارگردانش یک سینمای ناب است و انتظارش این است که مردم از آن استقبال کنند؛اما با وجود حمایتهای فراوان رسانه ها، مردم از این فیلم استقبال چندانی نکرده اند.
دستهای خالی در مقوله هایی همچون فیلمنامه،کارگردانی،گریم و....مشکلات فاحشی دارد.شاید از خود بپرسید که در مقاله ای درباره بازیگری چرا ایرادهایی از عوامل دیگر گرفته می شود؛اما حقیقت این است که سینما کاری گروهی است و بازیگر بازتاب عینی فعالیت خوب یا بد گروه است.در فیلم آقای طالبی هم ایراداتی در مقولات ذکر شده وجود دارد که باعث شده بازی بازیگران به سطح نازلی برسد.
انتخاب بازیگر برای ایفای نقش یکی از مهمترین مراحل کاری یک کارگردان است که طالبی با انتخاب مریلا زارعی برای ایفای نقشی در سن پایین تر از سن واقعیش اشتباه بزرگی را مرتکب شد زیرا زارعی در فیلم ادا و اطفارهایی از قبیل لوس بازیهای دخترانه،از خود به نمایش می گذارد که این امر باعث می شد تماشاگر نسبت به ذهنیت قبلی که نسبت به او دارد او را باور نکند و متوجه نقش بازی کردن او شود.....
در درجه دوم می خواهیم راجع به گریم دستهای خالی بپردازیم.گریمی که برای بازیگران فیلم یکسان طراحی نشده است.در سکانسهای داخل ماشین گریم مریلا زارعی کاملا به چشم می خورد و زننده است اما درسکانسهای دیگر گریم او هموار است و به چشم نمی خورد و عادی است.این تفاوت باعث باورنداشتن نقش توسط بیننده می شود زیرا او عواملی چون گریم را در پشت صحنه فیلمبرداری حس کرده است.
در مورد فیلمنامه و کارگردانی هم باید متذکر شد که تکرار بیش از حد موجی بودن شخصیت شکیبایی باعث زنندگی و تکراری بودن آن می شود و اینجاست که بازی خوب شکیبایی به هدر می رود.بازی خوب مریلا زارعی هم  در سکانس زیبایی که شمعهای کیکش را خاموش می کند و افسوس گذشته را می خورد به دلیل ثابت ماندن بیش از حد دوربین و نداشتن عکس العملهای پدر و مادر(خسرو شکیبایی و فاطمه گودرزی) هم  حیف شده است و با این تفاسیر متوجه آن می شویم که اگر بازی بدی را از این بازیگران شاهد هستیم تنها دلیلش بد بازی کردن نیست بلکه عوامل دیگر موجب به چشم نیامدن بازی خوب آنان شده است.
با تمام انتقاداتی که به فیلم وارد است نباید از نکات مثبت آن گذشت.انتخاب بجا و مناسب شکیبایی برای ایفای نقش در این فیلم یکی از موفقیتهای ابوالقاسم طالبی است.شکیبایی با توجه به نوع بازی احساسی و صدای خاص خودش و البته گریمی که به خوبی بر روی میمیک او نشسته است بسیار باور پذیر و موفق ظاهر شده.دوست دارم به صحنه ای اشاره داشته باشم که نمونه های بالا در بازی او مشهود است و این صحنه سکانسی است که او با فرد ناشناس که کینه ای از او به دل دارد تلفنی صحبت می کند.او با در دست گرفتن دانه ای انار و بیان فوق العاده خودش دیالوگ : (الانم ستاره اس اگه ستاره شناس باشی) را می گوید و این صحنه را بیکی از تاثیر گذارترین صحنه های فیلم بدل می سازد.از دیگر موفقیتهای فیلم می توان به بازی متفاوت مسعود رایگان اشاره داشت.شخصی که تابحال دوبار نقش فردی که از مشروبات الکلی استفاده می کند را بازی کرده بود اما با توجه به المانهای کوچکی توانسته بود این نقش تکراری را( فردی دائم الخمر) متفاوت بازی کند.او از المانهایی چون صدای گرفته،بازی با چهره و به خصوص با چشمانش،بازی دستانش با یخ و.....در بازی خود استفاده کند.
رضا کیانیان درباره بازیگر سینما در کتاب تحلیل بازیگری خود می نویسد که بازیگر برای خلاقیت سه بار محدود می شود؛اول با دنیای ذهنی کارگردان و قاب دوربین.دوم در چهارچوب عوامل اطراف و بازیگران روبرویش و سوم با تیغ تدوین و دنیای ذهنی تدوینگر.اگر عواملی که کیانیان نام برد را در نظر بگیریم متوجه می شویم که اگر بازیگران دستهای خالی که یک به یک بازیگران توانایی هستند با این محدود شدنها روبرو شده باشند بازتاب  بازی آنان دست خودشان نبوده است و نباید بر آنها خرده گرفت.
ابوالقاسم طالبی در فیلم دستهای خالی ،با دستهای پر در زمینه بازیگری، به سراغ ساخت فیلم رفت اما آیا درآخر کار  با دستهای پر خواهد رفت.فرصت بسیار است.