نمایش «مشروطه بانو یا مجلس شبیه حصرنامه کارگاه بکاء» به کارگردانی حسین کیانی بر اساس نوشته ای از خود او با بازی رویا نونهالی ، رویا میر علمی ، محمد مختاری ، آذر خوارزمی ، شهرام حقیقت دوست ، مجید رحمتی ، رضا امامی ، علی سلیمانی ، خسرو شهراز ، ایمان دبیری ، هومن سیدی ، بهزاد فراهانی ، آزاده صمدی ، مسعود میر طاهری ، لیلا برخورداری ، بهناز جعفری ، علیرضا محمدی ، محمود جعفری ، علی میلانی ، مریم توکلی ، فریده سپاه منصور و سیامک صفری، دراماتورژی روزبه حسینی، طراحی صحنه و نور جلال تهرانی،طراحی لباس پریدخت عابدین نژاد، آهنگسازی ابراهیم اثباتی، دستیار کارگردان، برنامه ریزی و مدیر تولید نورالدین حیدری ماهر،منشی صحنه محمد گودرزیانی،عکاسی موسی هاشم زاده در سالن اصلی مجموعۀ تئاتر شهر.
حسین کیانی در یادداشتی این اثر را این گونه معرفی کرده است :
فکر استفاده از ایده پیرنگ نمایشنامه های تراز اول دنیای ادبیات دراماتیک فکر تازه ای نیست ، برخی از مهم ترین نمایشنامه نویسان فرنگی به این روش آثاری مستقل و شایسته تحسین نوشته اند و وام داری اثر خود را به اثر مشهوری که الهم بخش آنها بوده پنهان نکرده اند .
در ایران ما نیز از صد و چند سال پیش تا کنون این مسیر در ادبیات نمایشی ، داستانی و سینمایی طی شده و معدودی هم نتایج تامل برانگیز به بار آورده . این بنده در سالی که رفت به دو تا از نمایشنامه های آنتوان چخوف نگاهی داشتم که حاصلش شد نمایش " همه فرزندان خانم آغا " و قضاوتش برعهده تماشاگران . اما چون اصل و ذات این تجربه بدون پیش داوری درباره نتیجه اش به نمایشنامه نویسی کنونی ما که از کم رشدی فکر و مفهوم و سستی قصه و شخصیت سازی ماندگار رنج می برد ، کمک می کند .
باردیگر بر آن شدم که اقتباس دوری از ملاقات بانوی سالخورده فردریک درونمات انجام بدهم . اقتباسی که می کوشد به ایده دراماتیک و پیرنگ اصلی این اثر بزرگ محدود شود و در حوزه اندیشه و مفهوم و درون مایه مستقل و ایرانی بماند . معتقدم چنین آثاری زمانی می توانند بیشتر به نمایشنامه نویسی و تئاتر ایرانی یاری دهند که فقط محدود به برگردان اسامی شخصیتها و تقلید نعل به نعل صحنه ها همراه با شوخی های وطنی نشوند .
اما متن و اجرای این نمایش را به استادی بزرگ پیشکش می کنم که نه تنها نمایشنامه ملاقات بانوی سالخورده، که تئاتر را برای ما ترجمه کرد . کسی که نه شیفته تئاتر و فرنگستان که شیفته شناخت ذات انسان است. انسانی که در تئاتر ایرانی هم می تواند ذات و فردیت مستقل خود را بیابد و در دنیای ادبیات دراماتیک ماندگار بماند .
پیشکش به استاد حمید سمندریان