مهدی استاداحمد در یکی از روزهای پاییزی 1356 به طور خود جوش دیده به جهان گشود.

وی از همان بدو تولد بنای گریه کردن گذاشت اما کم‌کم سعی کرد گریه‌اش را کنترل کند و دیگران را بخنداند.

او تا مدتها از واکنشهای دیگران چنین حس می‌کرد که خنداندن دیگران بی‌ادبی است اما بعدها فهمید طنز یکی از گونه‌های ادبی است.

وی با حضور در شب شعر طنز «در حلقه رندان» قلقلکی معطوف به سرودن شعر طنز در اعماق وجودش حس کرد...

مهدی استاداحمد امیدوار است این قلقلک دیگران را بخنداند.

وبلاگ: http://www.mehdigital.com