کافی است سرتان را بچرخانید، مطمئن باشید فراخوانی از یک جشنواره با موضوع کرامت انسانی و ارزش های دینی می بینید.فراخوانی که از سوی ارگانهایی چون حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی،سازمان بهزیستی کشور،شهرداری تهران و...اعلام می شود و هدف از آن اعتلای هر چه بیشتر سطح فکری و ساختاری سینماگران جوان ماست و این هدف بدون انکار جای ستایش و تشکر دارد.داخل سالنهای پخش فیلم های کوتاه یا صد ثانیه ای می شویم و به تماشای تک تک آثار می نشینیم ؛ اما چرا هیچ اثری از کرامت انسانی یا ارزش های دینی نیست....به راستی چرا؟
 کافی است به یک دبستان در یک منطقه دور افتاده بروید و از دبستانیها به صورت ساده تر از کرامت انسانی و ارزش های دینی سوال کنید.مسلما آنها از این دست پاسخ ها به ما می دهند:
ریختن نان برای گنجشک ها ، کمک به پدر و مادر ، کمک به معلولین ، نماز خواندن و....از این دست پاسخ های سطحی که از سوی دبستانی هایی که تازه با این مباحث آشنا شده اند بسیار امیدوار کننده است و معقول به نظر می رسد اما برای یک فیلمساز چه طور؟ آیا یک فیلمساز با سن بیش از بیست سال و با آشنایی بر مباحثی که در دورانهای گوناگون آموخته است باید مانند یک دبستانی به کرامات انسانی و ارزش های دینی بپردازد ؟ یعنی سطحی ترین و دم دستی ترین نگاه ...؟ مسلما نباید اینگونه باشد اما متاسفانه اینگونه است. فیلمسازان جوان ما (اگر بتوان گفت فیلمساز!) دقیقا کلمه به کلمه دبستانی های ما را به تصویر کشیده اند و اتفاقا مورد تشویق داوران هم قرار گرفته اند.
با یکی از آنها مشغول صحبت شدم و از او پرسیدم که چرا بدین گونه سطحی به موضوعات می پردازد؟ او در پاسخ گفت : خوب از من همین انتظارات را دارند ، من هم که بیش از این نمی توانم! اگر دقایقی بیشتر با او صحبت می کردیم از کوبریک و اسکورسیزی صحبت به میان می آورد و صحنه هایی از فیلمهای مطرح آنان را با فیلم خود مقایسه می کرد!!!!!! این توهم از کجا ناشی شده است؟ چرا این قشر که اتفاقا بنده هم همسن آنان هستم به این بلا دچار شده اند و فکر می کنند که با ساخت یک اثر صد ثانیه ای و گرفتن جایزه نباید حتی به کسی لبخند بزنند؟ و چرا باید حرف از دنیرو و پاچینو بزنند؟ مطمئنا شما هم با این قبیل افراد برخورد داشته اید.
یکی از مقامات در چند ماه پیش گفتگویی داشت مبنی براینکه چرا باید تعداد زیادی جشنواره فیلم برگزار شود و چرا باید با مقوله فیلمسازی انقدر سهل انگارانه برخورد شود به طوری که هر فرد نوپا خود را فیلمساز بداند؟! طرح این سوال فوق العاده درست و اساسی است و باید در مورد پاسخ آن تحقیق و بررسی صورت گیرد.از بزرگترین جشنواره های کشورمان که بنده آن را بازگشت به سالها پیش و پرداخت به فیلم فارسی دانستم؛ این سوال مطرح است تا کوچکترین آن که مسلما از نظر محتوی و ساختار از بزرگترین جشنواره کشورمان نازل تر است.
حال می خواهم موشکافانه تر به آخرین جشنواره ارگانی به نام فیلم صد که حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی آن را برگزار کرده است بپردازم. در جواب به سوالاتی که در سطرهای پیشین مطرح کرده ام باید این نکته را خاطر نشان کرد که پرداخت به موضوعات اساسی و بعد در مقابل آن جایزه دادن به کسانی که به این موضوعات پرداخت می کنند اتفاقی است پسندیده ، اما تنها در مبحث تئوری آن و نه در بحث عملی.همانطور که مثال آوردم جوانان ما در عمل(ساخت فیلم) به نتیجه ای نرسیده اند و در حد فیلمسازان پنجاه سال پیش یا شاید هم بیشتر ظاهر شده اند و این تئوری به هنگام عمل موجب تاسف و تعرض ما برای برگزاری  چنین جشنواره هایی می شود. اعتراض به اینکه اگر قرار باشد فیلمسازان جوانی خود را بیازمایند و آزموده هایشان را در معرض نمایش بگذارند ، چرا بنیه سطحی فکر خود را در غالب مهمترین و اساسی ترین مسائل بشر ارائه می کنند و خود مسئله را نیز زیر سوال می برند؟!؟
جشنواره فیلم صد به همین دلیل ناموفق است و باید در سالهای آینده با برنامه ریزی قوی تری پیش برود. موضوعات جشنواره فیلم صد برای جوانان ما مانند سکویی است که آنها را به گودال صد متری پرتاب می کند و همانند این است که به جوانان راه نرفتن را یاد نداده از آنها انتظار دویدن را داشته باشد.به همین دلیل است که تحصیلات آکادمیک پیشنهاد تمامی بزرگان سینما و هنر است زیرا در تحصیلات آکادمیک می توان راه رفتن را آموخت و بعد شروع به دویدن کرد.