به یاد ندارم فیلمی را که این قدر برای رسیدن به تیترا‍ پایاینی آن لحظه شماری کرده باشم . در طول فیلم تحمل ریتم کند پلان سکانس های 4 دقیقه ای با دیالوگ های مبهم و گشت زدن شوریده های شکست خورده ی فیلم در قلعه ای متروک آن قدر آزارم داد که اگر نبود یمن معیت یکی از دوستان که در وفاداری به اثر هنرمندنظیر ندارد و به احترام اهالی سینما عمرا از سالن بیرون نمی رود. تا آخر فیلم صد بار بلند شده بودم.

فیلم به واسطهی نام نشان معتبر فیلم سازی مانند "محمدرضا اصلانی" و سه دهه دوری او از سینمای داستانی انتظار ها را بالا برده بود. اما کارکرد اصلی فیلم فیلم سطل آب سردی بود که همه ی این اشتیاق ها را شست و برد. اما باور کنید هیچ کدام این ها دلیل نمی شود.

دلیل نمی شود، چون فیلم را دوست نداریم. چون توقع مان بر آورده نشده است  و چون ... در نشست خبری فیلم هر چه دل مان خواست با کارگردان پیش کسوت آن بکنیم. فیلم به عقیده ی من جای هیچ دفاعی را باقی نگذاشته. و شاید عقیده ی خیلی های دیگر هم همین باشد. اما باز این هم دلیل نمی شود که به اسم انتقاد و دانش سینمایی پیرمردی را ریشخند کنیم. پیرمردی که هر چند آخرین فیلم اش به ذایقه کم تر کسی خوش می آید. اما به اندازه عمر مان سابقه ی کار سینمایی دارد. فیلم اشکال زیاد داشت. کسی منکر آن نیست. اما آیا وظیفه ی منتقدچیزی به جز بحث و بررسی دقیق و بر مبانی اصول علمی در بابا همین اشکالات و ابهامات است؟ آیای آیا منتقد وظیفه ندارد برای حصول این نتیجه زبان ارایه صحیحی بیابد. و به آن تسلط پیدا کند؟ حتی اگر جواب این سوال ها محل تشکیک باشد کسی شک ندارد آن که گوشه ای از سالن بنشیند و با هر جمله ی کارگردان با رفقایش قهقهه سر دهد در مقام منتقد نیست. بماند سوال صد تا یک غازی که حضرات برای خنده ی بیشتر نوشته بودند. همان هجویه ی بلندی که حتی از دفاع های کارگردان از فیلمش هم ناموزون تر بود. شکی نیست صحبت های اصلانی در رسای فیلم اش دردی را دواغ نمی کرد. حتی به فهم بیشتر ابهامات فیلم نیز کمکی نکرد که هیچ آن ها را مبهم تر هم کرد. اما به خدا باور کنید اگر هر کدام از این ها دلیلی بدانیم برای لوده کردن پیش کسوتی که دست چند مستند خوب ساخته آن وقت باید تمام جلسات مطبوعاتی جشنواره را به خنده بگذرانیم. چیزی که از یاد عزیزان هم کار مان رفته است این است که هر چند منتقد ادبی نیستیم اما باید ادب نقد را بیاموزیم و به کار بندیم.