«Revolutionary Road» جدیدترین فیلم سام مندز است که یکی از بهترین بازی‌های بازیگران مطرح  خود یعنی کیت وینسلت و لئوناردو دی کاپریو را در آن شاهد هستیم. بازیگران فیلم که هر دو کاندیدای مهمترین جوایز در آمریکا (گلدن گلوب و اسکار) شده‌اند (که کیت وینسلت امسال موفق به دریافت گوی طلایی برای همین فیلم شده) شاید بازی خود را مدیون درام خوش پرداخت فیلم هستند که ارزشمندترین ویژگی آن شخصیت پردازی‌اش است. «Revolutionary Road» بازگو کننده زندگی فرانک و اپریل است که پس از آشنایی ساده و بی مقدمه، با یکدیگر ازدواج می‌کنند و بچه‌دار می‌شوند. اپریل سودای هنرپیشه شدن را در سر دارد اما در واقعیت این امر امکان پذیر نیست و در نقطه مقابل فرانک به زندگی روزمره‌اش عادت کرده است و دوست ندارد که اپریل از قالب به دست آوردن آرزویش بیرون بیاید. اما در واقع هر دو می‌دانند که ادامه یک زندگی ساده و تکراری امکان پذیر نیست. اپریل به فرانک پیشنهاد می‌کند که رویای زندگی در پاریس را به واقعیت تبدیل کنند و فرانک می‌پذیرد اما پیشنهاد بالای مالی به فرانک و باردار شدن اپریل در هیاهوی سفر به پاریس این رویای آنها را نیز به هم می‌ریزد و در نهایت ماندگار می‌شوند. گره‌های فیلمنامه همگی دارای مقدمه محکم و قابل تاملی‌اند و این مقدمه‌ها در اجرای بازیگران هم دیده می‌شود. اپریل پس از مقدماتی که برای تحقق پذیرفتن آرزوهایش چیده، شور و نشاط عجیبی پیدا می‌کند اما همین شور و نشاط به واسطه باردارشدنش بر هم می‌ریزد و گره کوری ایجاد می‌شود که مانع از تحقق پذیرفتن آرزوهای اوست. وینسلت در نقش اپریل هم اینچنین سیر صعودی دارد. به گونه‌ای که با بازی عادی و روزمره همیشگی‌اش ناگهان با به وجود آمدن کشمکش‌های درونی شخصیت اپریل، شروع به بازیهای ضد حسی می‌کند که تابحال اینگونه تکنیکی به صورت بارز در بازیهای او دیده نشده است. باید گفت وینسلت پس از مقدمه‌ای عادی و بدون هیچ ویژگی خاصی ناگهان تماشاگر را غافلگیر می‌کند. هر چند وقت یک بار حالت رفتاری و حس بازیهایش را تغییر می‌دهد و فقط در یک اکت (اتفاق) سه بار و به صورت پیاپی تکنیک ضد حس را اجرا می‌کند و  ویژگی متفاوتی را به بازی خود می‌بخشد.
اولین ضد حس او در ماشین همسایه‌اش اتفاق می‌افتد، جایی که به همسرش خیانت می‌کند. با اینکه چهره او را از پشت می‌بینیم اما بازی او در سکوتی سنگین و دست کشیدن بر روی موهایش و نفس نفس زدنش پس از اکت‌های قبلیش که همراه با شور و هیجان بوده اولین ضد حس را به وجود می‌آورد و این در هم آمیزی مقدمه‌ای می‌شود برای انجام اکت‌های دیگر این نوع بازی توسط او. درست سکانس بعدی صحنه‌ای است که وینسلت با در دست داشتن سیگاری سر میز ناهار با صحبت‌های شفاف پسر صاحبخانه‌اشان مواجه می‌شود و فحاشی فرانک هم نمی‌تواند از بار سنگین صحبت‌های شفاف پسر صاحبخانه درباره زندگی مشترک آن دو بکاهد. وینسلت به خود می‌لرزد، سیگار را در دستش نگاه داشته و نمی‌تواند پکی بزند و حرکتی کند و وقتی صاحبخانه و پسرشان می‌روند، با شنیدن گفته‌های فرانک خنده‌اش می‌گیرد و به خنده‌اش ادامه می‌دهد (باز هم ضد حسی دیگر) و به فرانک می‌گوید تو یک شارلاتانی و بعد سریعا حالت چهره خود را تغییر می‌دهد، جدی می‌شود و او را باز هم شارلاتان خطاب می‌کند و دوباره لبخندی می‌زند و می‌گوید من از تو متنفرم! شاید تمام بازیگران مشهور سینما از این تکنیک برای بیان حالتهای متناقض درونی شخصیتها استفاده کرده باشند، اما وینسلت با تفاوتی که در یک اکت به چهره و حالت بازیش می‌دهد این تناقض را به شکلی نو ارائه می‌کند. زیرا اگر دقت کنیم او باید عصبی باشد و عصبانیت اولین چیزی است که یک بازیگر حتی حرفه‌ای درباره این اتفاق به ذهنش می‌رسد و برای اجرایی کردن آن در همان عصبانیتش اوج و فرودی تعیین می‌کند. اما وینسلت دست به این کار نمی‌زند. او در لحظه‌ای که باید عصبانی باشد می‌خندد و در لحظه‌ای دیگر ما را غافلگیر می‌کند. می‌توان گفت او با خلاقیت خود تمام اتفاقها و حالتها را بر عکس اجرا می‌کند. اما تمامیشان درست منتقل می‌شوند و زیباتر از آب در می‌آیند. به بیان دیگر، این تفاوت گفته شده را می‌توان به عینه در مقایسه روند بازی وینسلت با بازیگر روبرویش دید. دی کاپریو در جایی که باید عصبی باشد عصبانی است، فریاد می‌زند، جیغ می‌کشد و لوازم را به در و دیوار می‌کوبد و در جایی که باید شاد و سر حال باشد همان گونه رفتار می‌کند و خرق عادتی در بازیش دیده نمی‌شود. به نظر می‌رسد که این خرق عادت در بازی وینسلت است که موجب دریافت جایزه گوی طلایی شده است و جالب است بدانید که خود او هم پس از دریافت جایزه که خیلی‌ها آن را از آن آنجلینا جولی برای بازی در بچه عوضی می‌دانستند، از جولی عذرخواهی می‌کند!
بازی کیت وینسلت جزو معدود بازیهایی است که بُعد فیزیکی بارزی در آن وجود ندارد و از همین لحاظ است که با نبود حتی گریمی با کمی تفاوت در چهره‌اش، او موفق شده است با بازی درونگرایانه و نه وابسته به عوامل فیزیکی که اغلب کاندیداها و برندگان جوایز مطرح هالیوود به آن تکیه کرده‌اند و می‌کنند، موفق به این چنین نمایش خیره کننده و دریافت این جایزه مهم شود.