سلام آقای خردمندان من مطلبی با همین نام برایتان گذاشتم و از نظر من که افتخار همکلاس بودن با شما را داشتم و داستان‌های دیگرتان را هم خوانده ام بیشتر مشکل داستان شما ضعف داستان پردازی‌اش است و نه موضوع داستان چه اینکه موضوع شاید نو هم باشد و من هم قبلا خیال نوشتنش را داشتم ولی نه به اندازه شما از آنها می‌دانستم و نه احتمالا توان دادن جوابی حداقل درست را داشتم با این‌حال به یاد بسپارید نوشتن یک ایده‌خوب هرگز دیر نمی‌شود ولی خراب کردن آن فرصت را شاید برای همیشه از شما بگیرد.

اولا مقام شهادت منحصر به کسانی نیست که جان میدهند و چه بسیار کسانی که بدون مرگ و یا قبل از مرگ شهید شدند . به عنوان مثال اما حسین (ع) قبل از عاشورا به شهادت رسیده بودند . ثانیا استعمال مواد مخدر در این بازه زمانی و مکانی که ما حضور داریم تا این حد مذموم شده و همین حالا در بسیاری از روستا ها این نوع مصرف به شکل سنتی و عرفی وجود دارد و اصلا مذموم نیست . ثالثا الگو اگر دست نیافتنی باشد دیگر الگو نیست ، اسطوره ای است که به درد کتاب ها می خورد نه زندگی عادی . رابعا شهدای جنگ برخی بسیار بزرگ بودند و برخی از همین مردم عادی ــ یکی مثل من ــ و رفتند . حساب شهادت ایشان هم با خود خداست و هیچ کس حق قضاوت ندارد . بنابر مواردی که ذکر شد داستانک رهایی هم واقعی بود و هم بیان این واقعیت لازم بود . الگو را دست نیافتنی نکنید که به مرور زمان غبار فراموشی میگیرد !

دعوا به نظرم خیلی بزرگ تر از این مینی مال و لوح است. دعوای بزرگ تر، مربوط می شود به داستان های کتاب «من قاتل پسرتان هستم» احمد دهقان که تلخی های جنگ را گفته و عده ای برایش مراسم ختم گرفتند که او دیگر برای ما مرده است و تمام شده است. پس حق بدهیم به کسانی که برنمی تابند تلخی های جنگ را. یا دوست ندارند از اشکالاتی که شهدا داشته اند گفته شود. من خودم مصاحبه درباره شهیدی را می خواندم، کار بدی از او سرزده بود که خانواده شهید خودشان هم آن کار بد را به عنوان کار خوب می گفتند!! خوب آدم بوده دیگر. معصوم که نبوده. چه توقعاتی داریم ما از شهدایمان. فقط خواستم بگویم این بحث به جایی نمی رسد. عده ای می گویند نباید هر واقعیتی را گفت. و عده ای می گویند. اما به راستی حقیقت چیست؟

بعد از خواندن «رهایی» مطالبی به نظرم رسید. برای آنکه فضا همراه با ناراحتی نباشد فکر کردم که به گونه ای دیگر (به صورت دیالوگ) نظرم را بدهم. حتی برای آنکه نقد بران نباشد حتی به طور مستقیم به داستان اشاره نکردم. اما مثل اینکه همه فضای ملتهب را بیشتر دوست دارند. این بار مجبورم حرفهایم را در چند بند، صریح بگویم. اگر شعار گونه شد عفو فرمایید. سعی می کنم جملاتی بگویم که تا حدی در همه جا پذیرفتنی باشد. - هر قدر که صحبت درباره ماهیت هنر در غرب مطلوب است در ایران مذموم است و در معرض سانسور. این بحث واقعاً فرصت کافی می خواهد اما آنچه که مورد تأیید همه متفکرین این عرصه است(غربی و اسلامی) این است که هنر بی تفاوت نیست و به همین دلیل «انتخابگر» است. قسمت عمده ای از راه در این وادی همین انتخاب است. خیلی وقتها در داستان ها دو جمله اثر و ماهیت محصول را عوض می کند، در داستان کوتاه کوتاه دیگر... - یکی گفت چرا «رهایی» اش را نمی بینید. من هر چه فکر کردم ... شاید من کند ذهنم و نمی فهمم که آن دو تا را در شب عملیات می خواست چه کند؟ اگر بر فرض محال شهید نمی شد ،مشغول می شد دیگر... شاید هم در هور می انداخت. - جدای از بحث آن دو عزیز درباره این فرمانده، اگر کسی کمی با واقیات (و نه قصه هایش) آشنا باشد می داند که یک فرمانده در شب عملیات آنقدر کار دارد که ... - همه این مشکلات از آنجا ناشی شده است که خود «جنگ» برای ما اصل شده است به همین دلیل است که به قول آقای خردمندان بعضی همه آده هایش را فرشته می دانند و بعضی هم ..... در این چند خط فقط می توانم جمله سید مرتضی را یادآوری کنم که هر که می خواهد ما را بشناسد داستان کربلا را بخواند. همه اس را هم بخواند، از حر و زهیرش تا حبیب و عباسش را. - حرف اصلی را گذاشتم این آخر بزنم: فیلم های هالیوود و رمانهای آن طرفی را می خوانی، قهرمان داستان قاتل برادرش را می بخشد، جان خود را برای یک لبخند کودک سیاهی می دهد، پزشک خود را به زحمت می اندازد تا از مظلومی در برابر کل سیستم دفاع کند ....من هم که نمی دانم قتل عام سرخ پوستان کار کیست. سیاهان را برای چه کاری با مهربانی به آمریکا آوردند. بدبختی مردم کنونی آفریقا زیر سر جنگهای داخلی است که سلاحهایش اصلاً معلوم نیست مال کجاست. فیلم ها و داستان های این طرف را می خوانی، رزمنده تریاکی و سرباز عراقی مهربان و دفاع از الاغش که در روستای خوزستان جا مانده بود و ... نه محمد تو واقعاً بی انصافی. هنرمندان ما می خواهند ...

سلام دفاع خوبی بود اما کمی تند رفتی و اتهام زدی آن دوست اگر حرف از دمل چرکین زده منظورش خدای نکرده توهین به حضرتعالی نبوده که عزیز هستید، منظور رواج اباحه بوده، یعنی همان که مرجئه ها در طول تاریخ درست کرد برادر عزیز! قضیه پیچیده تر از این حرفهاست، به این سادگیها نیست که هرکس هرچه خواست بگوید ولو اینکه دارد واقعیات را بازگو می کند، حرف حق را هم اگر نابجا بزند اشتباه کرده و اثرش بد است، بلکه شاید دیگران بینگارند دارد ناحق می گوید، اصلن ائمه ی ما چرا معصومند؟ بلاشک به جهت آنست که الگو هستند، هر عملشان و قولشان برای ما حجت است، اگر کسی به غیر از معصومین کس دیگری را همچون ابوذر غفاری-که زمانی گردنه بگیر بوده- را الگو معرفی کند و از او مجسمه ای بسازد که انگشت اشاره اش هرآینه بسوی فلاح است سخت اشتباه کرده، اشتباه می کند آن کس که مجید سوزوکی می شود الگوی رستگاری سینمایی اش و هم اشتباه می کند آنکه شهید را جایی کنار ستاره های دوردست تصویر می کند، "قل انما انا بشر مثلکم، یوحی الی انما الهکم" قطعن منطق قرآن برای شما حجت است، پیامبر در زمین یافت می شود، مانند دیگران، ولی تفاوتی دارد که او را از پیروانش ممتاز می کند، راست می گویی تو، ده نمکی به عقیده حقیر هم اصلن قدش به این حرفها نمیرسد که جریان ساز باشد، او فقط شناگر بسیار خوب و ماهریست، سخن زیاد است و شاید تاب شما در حال حاضر برای شنیدن کم، ببخش اگر به بیراهه زدم، برای آنها هم که به همز و لمز در سفرتان از جنوب شما را آزرده اند دگیر نباشید، گیرند شاید مثل ما، یا ظرفشان کوچک است، باز هم مثل ما، بگذریم... گذشته از همه ی اینها من در نظرات هیچ کجا ندیدم کسی به شما تهمت و افترا زده باشد، آنها که خوششان آمد نظرشان را گفتند و آنها هم که خوششان نیامد ... یا علی