1- كوروش زند ستاره محبوب سینما سخت مشغول زندگی كردن است. او كه سمبل خود شیفتگی، خود پسندی، تكبر و خصوصیاتی از این دست است به هیچ چیز جز خودش توجه ندارد. تا اینكه دختركی به نام رها وارد حریم خصوصی او می‌شود و ...

2- میلانی ادبیات خاص خودش را هیچ وقت فراموش نمی‌كند. فضای زنانه حاكم بر ساخته‌های میلانی را كمتر كسی درك نكرده، چرا كه اصولا هدف میلانی از ساختن فیلمهایش جاری و ساری كردن این فضا در لحظه لحظه آن است با این هدف كه تماشاگر، رك و صریح با نوع نگاه میلانی به دنیا و روابط حاكم میان زن و مرد در آن و مدل صحیح این روابط از دریچه نگاهش آگاهی یابد. با تكیه بر همین روال كه میلانی برای ساختن فیلمهایش در پیش گرفته (و گویا بناست تا اطلاع ثانوی پیگیرش باشد)، این بار «سوپر استار» را ساخته است. بسیاری از دوستان حاضر در سالن منتقدین جشنواره فجر پس از تماشای «سوپر استار» سخن از تغییر موضع میلانی یا به عبارت بهتر در پیش گرفتن تعادل از سوی او برای بیان مفاهیم مد نظرش می‌گفتند كه البته این قلم نیز با این دوستان همراه است. اما در میان همین دوستان كسانی بودند كه بر این عقیده بودند كه میلانی همان حرفهای پیشینش را بیان كرده اما با زبانی نرم‌تر( ولی نه متفاوت) كه خوب این عقیده بیشتر به فضای ذهنی این قلم و این نوشته نزدیك است.

3- در جهان فیلم سازی میلانی انسان‌ها به دو دسته كاملا قابل تمایز تقسیم شده‌اند؛ مردان به مثابه نماد شر، بدی، ظلم، خودخواهی، تكبر، تباهی، سرسپردگی، هوس‌رانی، بی ارادگی (مگر در موارد مربوط به تمایلاتشان)، بی وفایی، خیانت، خود شیفتگی و اهریمن و زنان به مثابه نماد نیكی، مهر، وفا، دوستی، بركت، پاكی و البته مظلومیت و ستمدیدگی و صبر و بردباری و نیكی. «سوپر استار» را هرچند نمی‌توان به سیاق ساخته‌های پیشتر میلانی مرد ستیزانه دانست، اما به وضوح می‌توان نشانه‌های تمایلات مرد ستیزانه او را در لحظه لحظه فیلم دید. در این فیلم هم مردها، نقش كاراكترهای شرور را به دوش می‌كشند و زنان به مثابه مظلومان همیشگی مورد ظلم و بی مهری و خیانت قرار می‌گیرند. اما چه چیزی وجه تمایز این فیلم با ساخته‌های پیشین میلانی شده است؟ همانطور كه مطرح شد مردان در فیلم‌های میلانی نقش بدترین‌ها را ایفا می‌كنند تا جایی كه اصولا به نظر می‌رسد فیلم ساخته می‌شود تا از بدیهای مردان بگوید و آنها را تكفیر كند و فریاد مظلومیت زنان را سر دهد. زنانی كه در فیلم‌های او فرشته صفتانه و با مناعت طبع و بزرگ منشی یا حتی خشونت و ... آن موجودات غول آسا (مردان) را تادیب می‌كنند. در مقابل باید قبول كنیم (در جهان فیلمسازی میلانی) هیچ زن بدی وجود ندارد. اگر احیانا زنی با كاراكتر منفی هم وجود داشته باشد، بی برو برگرد حاصل كژی‌ها و پلشتی‌های جامعه مردانه است و آسیب دیده است تا آسیب زننده و باید با او همدردی كرد و مسببان بد خو شدنش (مردان) را به سزای اعمالشان رساند.

4- دقیقا همین مفاهیم مطرح شده در چند سطر پیش باعث شده تا ساخته متاخر میلانی تا حدی متمایز و متعادلتر از ساخته‌های پیشینش به نظر آید. در فیلم شاهد حضور یك شخصیت مرد نیكو كه اتفاقا ساز هم می‌زند! هستیم و البته چند شخصیت زن با كاراكتر منفی! كه در نگاه نخست هیچ قرابتی با دنیای فیلم‌های میلانی ندارد. به عنوان برجسته‌ترین نمونه، شخصیت زن میان سالی كه مدت‌ها با كوروش زند (شهاب حسینی) ارتباط داشته است را می‌توان در نظر داشت. اما وقتی كمی دقیق‌تر به نوع روابط حاكم بر فیلم دقت می‌كنیم، این طور القا می‌شود كه همان شخصیت زن منفی تمام بدی كردن‌هایش را از سر استیصال و علاقه‌ای كه به مردی بی روح و احساس دارد بروز می‌دهد و مثلا به اجرا گذاشتن چك‌های كوروش و گرفتن حكم جلب او صرفا برای بازگرداندن او نزد خودش است و نه از سر بدی كردن و شیطان صفتی. در واقع بد شدن این زن دلیلی جز مواجه شدن با مردی دیو صفت! نداشته است كه خوب این می‌شود همان فیلم‌های از نوع میلانی، به اضافه كمی تلاش نه چندان موفق برای رسیدن به تعادل، شاید.

5- تصور تماشای «سوپر استار» بدون شهاب حسینی و البته فتانه ملك محمدی غیر قابل درك و تحمل است. فتانه ملك محمدی كه حضور پررنگش به طرز غیرقابل انكاری در پیشبرد داستان فیلم موثر است و حضور قابل تحسینی نیز در فیلم داشته و نشان داده كه توان تبدیل شدن به یك بازیگر موفق را دارد اگر ... . اما شهاب حسینی كه بدون شك جشنواره گذشته به نوعی او را به سطح اول بازیگران مرد سینمای ایران پرتاب كرد به تنهایی تمام فیلم را پیش می‌برد . اصولا «سوپر استار» را باید فیلم او دانست. شهاب در این فیلم نشان داد كه در عین اینكه می‌تواند به عنوان جوانی خوش سیما و خوش استیل تماشاگر را به سالن سینما بكشاند، توان اینكه در قواره‌های یك بازیگر كار بلد مقابل دوربین ظاهر شود را دارد. حضور او در دو فیلم در جشنواره گذشته، یكی همین «سوپر استار» و دیگری «درباره الی» (كه بی شك بهترین فیلم جشنواره پیشین بود) نشان از رسیدن او به پختگی لازم برای تبدیل شدن به یك سوپر استار به معنای اصیلش دارد و نوید روزهای بهتری را برای او و سینمای ما می‌دهد.

6- نكته بسیار مثبتی كه در كارهای اخیر میلانی به وضوح قابل درك است این است كه او به خوبی می‌داند برای چه مخاطبی فیلم می‌سازد و با تكیه بر همین شناخت مخاطبانش را به سالنها می‌كشاند. میلانی چه از سر اختیار یا به هر دلیل دیگری به مو شكافی عمیق مفاهیمی كه در فیلم‌هایش مطرح می‌كند توجه ندارد. رسیدن به ساختار پیچیده سینمایی، شخصیت پردازی‌های تو در تو، بیان مفاهیم خاص و ... به هیچ وجه مد نظر میلانی نیست. او صرفا به دنبال بیان مفاهیم مد نظر خودش (بیشتر با سبقه اجتماعی) است و حتی اگر شده به قیمت شعار دادن و یا حتی تك وجهی نگریستن به موضوعات. برای میلانی بیان كردن آنچه ذهنش را مشغول كرده در قالبی شاید تماشاگر پسند رضایت بخش است. با تكیه بر همین رویكرد باید گفت كه «سوپراستار» نه به معنای واقعی كلمه به طرزی عمیق تم تحول را دنبال می‌كند و نه مثلا چیزی شبیه معناگرایی را. این فیلم همان قدر كه لایه‌های طنز دارد شمایی از متافیزیك، مفاهیم اجتماعی، حقوق زنان و ... را یدك می‌كشد و البته در قالبی شكیل و خوش آب رنگ (بیشتر به لحاظ طراحی صحنه تا جایی كه خانه كوروش و دكور آن تبدیل می‌شود به شخصیتی زنده كه بودن یا نبودنش به قیمت قابل تحمل شدن یا نشدن فیلم تمام می‌شود) و البته با تكیه بر نقش آفرینی قابل تحسین شهاب حسینی، یك فیلم در حد و حدود استانداردهای پیشین میلانی تحویل تماشاگر می‌دهد.