خانه     آرشيو     جستجو     ارسال اثر     خوراک / RSS     تماس با ما     درباره ما
داستان شعر طنز اندیشه عكس سینما،تئاتر
داستان کوتاه
3 اسفند 1388
21 بهمن 1388
داستان کوتاه کوتاه
25 بهمن 1388
15 بهمن 1388
داستان دنباله دار
تحلیل
2 آبان 1388
28 شهریور 1388
مهدی خادمی كولایی
27 مرداد 1388
ترجمه: فرهاد مرسلی پاورسی
نقد و بررسی
11 اسفند 1388
28 بهمن 1388
13 بهمن 1388
گفتگو
15 مهر 1386

یک نویسنده، یک کتاب
18 اسفند 1388
4 مهر 1388
کارگاه
گزارش
16 اسفند 1388
17 شهریور 1388
14 مرداد 1388
6 مرداد 1388
12 خرداد 1388
خاطره
19 اردیبهشت 1388

شاید آن روزی كه كلیله و دمنه كتابت شد تا آن روزی كه كه كلیدر محمود دولت آبادی نوشته شد، خلاصه گویی  و اختصار نویسی فقط در مراسلات و مراودات سلطنت مابانه دیروزها و بروكراسی به اتمام نرسیده دیروز، تا حال به عینه مشاهده شده است.
از مدیحه سرایان و ثنا گویان و سله بگیران گرفته تا زبانم لال، رویم به دیوار بادنجان دیزاین كنان نسل امروز هرگز از این هنر خاطره و بهره خوش ندارند. اما این روزها نه به این خاطر كه كسی حوصله ادبیات توصیفی را نداشته باشد، بلكه چون وقت، وقت است و طلا، طلا و دیگر ارزش وقت حتی از طلا هم بیشتر است، كم گفتن و موثر گفتن در وهله اول قرار دارد، اوج هنر موثر گفتن در ادبیات نگارشی به داستانهای كوتاه كه به مینی مال شهرت یافتند بر می گردد، اما هنوز كسی نتوانسته ثابت كند كه آیا مینی مال همان داستان كوتاه است كه داستانك نیز نامیده می شود یا اینكه نه  داستانك و مینی مال و داستان كوتاه هركدام تعریف و فلسفه جداگانه دارد.

داستان كوتاه كه حالا با شیوه جدید و تكمیل تری به نام داستان كوتاه كوتاه برای سبك های دیگر رجز خوانی می كند، می تواند هنر موثر گفتن را در این عصر بی حوصلگی به اوج برساند.
چندی پیش سایت ادبی لوح طی فراخوانی از علاقمندان به داستانهای كوتاه خواست كه در اولین جشنواره داستانهای كوتاه كوتاه شركت كنند. 200 اثر ارسالی برای این فراخوان دل چون سیر و سركه جوش زده بانیان جشنواره را مثل سیب آرام كرد.
داستان كوتاه كوتاه میتواند قدمی باشد برای سبك تكمیل تر در عرصه ادبیات برای كم گفتن و موثر گفتن قبل از آنكه به بررسی مراسم اختتامیه این مراسم بپردازیم گوشه هایی از صحبت های دبیر جشنواره را مروور می كنیم.

سیامك احمدی، نویسنده، كارگردان تئاتر، روزنامه نگار و دبیر جشنواره هفت سین ثانیه هایی پیش از آغاز مراسم اختتامیه گفت: "من در بین حرفهای مردم، روزنامه ها، كتابها، اینترنت و هرجایی كه بتوان نام منبع را بر روی ان گذاشت تحقیق كردم و متوجه شدم تعریف درستی در مورد داستانهای كوتاه كوتاه نیست؛ نه مینی مال نه داستانك و نه داستان كوتاه هیچكدام قالب مشخصی برای داستانهای كوتاه كوتاه نداشتند و من این تعریف را برای داستانهای كوتاه كوتاه بعد از همه بررسی ها انتخاب كردم. داستانی كه بتوان آنرا طی یك مكالمه كوتاه تلفنی خواند و ساعتها در مورد بحث كرد، داستان كوتاه كوتاه باید مشخصات كامل یك داستان را داشته باشد و مخاطب را به فكر كردن مجبور كند. باید هم اختصار در كلمات داشته باشد و هم ایجازدر بیان. نسل امروز كمتر حوصله خواندن رمان را دارد و داستانهای كوتاه كوتاه می تواند ارتباط این نسل را با مطالعه و حتی نوشتن تداوم بخشد."
وی افزود: "من با این فلسفه این جشنواره را برگزار كردم كه ابتدا تعریف كاملتر و قالبی مشخص برای داستانهای كوتاه كوتاه ابداع كنم و بعد، اینكه خوشحال میشوم به عنوان یك ایرانی باز هم نام ایران را در عرصه ادبیات مطرح كرده و همچون گذشته اثبات گر این موضوع باشیم كه هنر نزد ایرانیان است و بس."

 

سرزد از افق....
42 دقیقه انتظار برای رسیدن دوستانی كه نتوانسته بودند سر موعد برسند، شاید توجیه مناسبی برای تاخیر حادث شده در اغاز مراسم باشد اما بالاخره مراسم آغاز شد و حاضرین در سالن به احترام سرود مقدس كشورمان ایستادند و یك صدا زمزمه كردند سرزد از افق مهر خاوران ....
پس از آن تلاوت آیاتی از كلام الله مجید  روح بخش مراسم بود.
مجری، مراسم را با خواندن داستان كوتاه كوتاهی از سیامك احمدی آغاز می كند و بعد آز آن از وی دعوت كرد تا به روی سن آمده و به عنوان دبیرجشنواره برای حضار سخنرانی كند. سیامك احمدی هم در صحبتهایش ضمن بیان مجدد حرفهایی كه در گفتگوی با نگارنده مطرح كرده بود، از این موضوع حرف زد كه داستان كوتاه كوتاه  حاصل یك اتفاق نیست بلكه ثمره مدتها تحقیق و بررسی اوست و او برای اثبات این ادعا  حاضر به بحث و تبادل نظر با منتقدان خود است. دبیر جشنواره بابیان این جمله كه باید خودمان را باور داشته باشیم، به مخاطبانش اطمینان خاطر داد كه هدفش از هویت و قالب بخشیدن به داستان كوتاه كوتاه، كاری كه نویسندگان بزرگ خارجی هنوز انجام نداده و یا در راستای انجام آن موفق نبودند، یك شعار نیست. یك هدف است و هدف اگر خواستن و باور رسیدن  چاشنی اش باشد، قطعاً دستیافتنی خواهد بود.

پس از سخنرانی احمدی، مجری مراسم از حضور برخی از نویسندگان نام دار و مسئوولان حوزه هنری تشكر كرد. آقایان احمد دهقان، موسی بیدج، سركار خانم ذوالقدر و ... از جمله این عزیزان بودند.

 

آمار جالب
در ادامه خانم مهندس ذوالقدر به روی صحنه آمد و گفت: "تحقیقات نشان داده آستانه شنوایی جوانان پایین آمده و این موضوع را بی ارتباط با تمایل و كشش هنر به سمت مختصر و موثر شدن در هر قالب و رشته هنری ندانست . وی تاریخچه داستان كوتاه نویسی را به جیمز وادنر و رابرت تیلور در سالهای 1967 تا 1970 دانست  ودر ایران نیز به روزهایی مربوط دانست كه استاد بزرگ  فرمود: كم گوی و گزیده گوی چون در تا از كم تو جهان شود پر."
اما  یكی از بخشهای دلنشین جلسه كه بیشتر از بخش پذیرایی هم مورد استقبال قرار گرفت  خواندن 14 داستان كوتاه كوتاه بود. مسئوولان برگزاری جشنواره از میان 200 اثر رسیده 7 داستان را به عنوان داستانهای برگزیده و 7 داستان را به عنوان داستهای قابل تقدیر انتخاب كردند. كه از میان داستانهای برگزیده 1 داستان به عنوان ویژه انتخاب شد و نویسنده آن توانست جایزه ویژه این مسابقات یعنی یك دستگاه لب تاپ را كه از طرف اسپانسر این مراسم یعنی شركت پاسارگاد آریان قشم اهدا شده بود از آن خود كند. آن سال نوشته حسین احمدیان، لحظه تحویل سال  نوشته مهیار مظلومی، هدیه سال نو نوشته خلیل رشنوی، پسرك و ماهی نوشته نیلوفر شاكری، سین سیگار نوشته یاس اسكندی، 9 ماه بعد نوشته مجید یزدانی نوگورانی، به عنوان 6 اثر برگزیده ونامه از محمد رضا خرمندان به عنوان اثر ویژه داستانهایی بودند كه به عنوان 7 اثر برگزیده انتخاب شدند.

 

هیات داوران این جشنواره متشكل از احمد دهقان، محمد رضا بایرامی، موسی بیدج و خانم ذوالقدر بودند كه داستان «نامه» را به عنوان داستان ویژه انتخاب كردند.
همچنین داستانهای تحویل سال نو از بنت الهدی صدر، زندگی از نگین كارگر، سین آخر از مهدی رضایی، سبزی پلو با ماهی از زهره عیسی خانی، سه سین از مهدی امینی ، كلید از سیده زهره میر عیسی خانی و هفت گل از پروین كاشانی از سوی داوران قابل تقدیر شناخته شدند. پس از قرائت داستانها با دعوت مجری مراسم برخی از مسئولان حاضر در سالن و تعدادی از نویسندگان به روی صحنه رفته تا در مراسم اهدای جوایز وی را یاری كنند.
خواندن داستانها در این مراسم برای خود داستانی جدا داشت. از حضور مادر مهیار مظلومی نویسنده داستان لحظه تحویل سال برای دریافت جایزه فرزندش گرفته تا اعتراض خانم عیسی خانی به تغییر نام قصه اش در لیست اعلام شده و از تلاش بی وقفه مجری كه به دنبال هیجان بخشیدن به مراسم بود و پچ پچ های انتقاد آمیز حضار را نمی شنید.
همه و همه حكایت از یك چیز داشت  و آن هم این بود كه هفت سین ساده ساده مثل سیب تمام شد.
در جشنواره داستان كوتاه كوتاه آنچه كه كوتاه نبود صدای دلنشین موسیقی گروه اكتاو بود كه به سرپرستی علی ابراهیمی انجام شد. دلنشینی صدای نی و همنشینی آن با ضرب تنبك و تار هرچه بیشتر می شد آرامش افزونتری بر فضای سالن حاكم می كرد. آرامشی كه می توان گفت روان حاضرین در جلسه را برای تحمل بخش صبورانه سخنرانی ها و بخش لبریز از انتظار اهدای جوایز به اصطلاح ما امروزی ها رفرش كرد.

در حاشیه مراسم:
_ خانم عرفانی یكی از مسئولین برگزای این جشنواره دقایقی پیش از آغاز مراسم خلاصه ای از آنچه كه در طول جشنواره برگزار شده بود بیان كرد و رسیدن 200 اثر به اولین فراخوان داستان كوتاه كوتاه را نكته ای مثبت بیان كرد.
_ نیم ساعت پیش از شروع مراسم خبرنامه این جشنواره كه حاوی بیانیه جشنواره و 14 داستان كوتاه كوتاه انتخاب شده بود  در سالن قرار داشت و حاضرین كه در لابه لای مراسم برای نوشیدن آب پرتقال آنجا را ترك می كردند این خبرنامه را ها را هم دریافت می كردند.
_ تلاش گروهی از تصویربرداران و گزارشگران برای ضبط تصاویر و مصاحبه صاحب نظران در این مراسم جالب و قابل تقدیر بود.
_ پیش از آغاز مراسم اهداء جوائز سیامك احمدی فراخوان نخستین جشنواره داستان كوتاه كوتاه با عنوان روح خدا را قرائت كرد.

نظرات

نام و نام خانوادگی:
پست الکترونیکی (email):
وب سایت:
* متن نظر: