نظرات رهبری در باب انتخابات همواره بر وجهی ایجابی استوار بوده است و معظم له  همواره این امر را تبلور وجه مقبولیت نظام دانسته و بر مشارکت تام در آن تاکید داشته اند.از همین روست که سالهای پس رحلت امام ایشان نگهبان اسلامیت و حامی جمهوریت نظام بوده اند .این امر البته معطوف به  خاستگاه سیاسی ایشان نیز هست . در اندیشه سیاسی ایشان نقش جمهور نقش بی بدیلی است که حراست از آن استواری نظام را تامین می کند. نظر صریح ایشان این است که :
 «... مسؤولیت رهبری در نظام جمهوری اسلامی این است که مراقب باشد نگذارد جهتگیری نظام اسلامی تغییر کند و از سمت هدفها منحرف شود. دست‏اندرکاران اجرایی کشور در بخشهای مختلف، هر کدام وظایفی دارند. ما باید نگذاریم نظام جمهوری اسلامی از این جهتگیری زاویه پیدا کند و منحرف شود.خدا و مردم و اراده‏ی مردم هم مورد اتکاء است. در درجه‏ی اول هدایت و دستگیری الهی، و بعد عواطف پُرشور مردم به ما نوید می‏دهد که می‏توانیم در این راه پیش برویم...»1
 بنابراین میبینیم که تاکید ایشان بر جمع مقبولیت و مشروعیت است که انتخابات را در نظر ایشان پر ارج  می کند ایشان اما در باب انتخابات ایده های دیگری نیز دارند و آن را از حیث توجه به روشهای مردمسالارانه مهم می دانند:
       «... انتخابات از جهت دیگر هم مهم است، و آن این است که انتخابات نماد حرکت اسلامی در کشور ماست. انتخابات، هدیه‏ی اسلام به ملت ماست. امام بزرگوار ما حکومت اسلامی به روش انتخاباتی را به ما یاد داد. حکومت اسلامی در ذهن‏ها و خاطره‏ها به شکل خلافت‏های موروثی به یادگار مانده بود؛ خیال می‏کردند حکومت اسلامی یعنی مثل خلافت بنی‏امیه و بنی‏عباس یا خلافت ترکان عثمانی؛ یک نفر با نام و شکل ظاهری خلیفه، اما با باطن و عمل فرعون و پادشاهان مستبد؛ بعد هم که از دنیا می‏رود، یک نفر را به جای خود معین کند. در ذهن مردم دنیا، حکومت اسلامی به این شکل تصویر می‏شد؛ که بزرگترین اهانت به اسلام و حکومت اسلامی بود. امام، حکومت اسلامی به روش انتخابات مردم و حضور مردم و تعیین منتخب مردم را - که لبّ اسلام است - بار دیگر برای مردم ما معنا کرد و در جامعه‏ی ما تحقق بخشید...»2
این سخن در واقع خط بطلانی بر مدعیات متحجران ودر عین حال سکولارهاست که  نقش مردم را در انتخابات و اساسا در فرایندهای مردمسالارانه در نظام جمهوری اسلامی بر نمی تابند .اما رهبری معظم انقلاب در باب دست به دست شدن قدرت و چرخش نخبگان نیز نظریات مهمی را ابراز داشته اند که می تواند به مثابه دلیلی متقن برای وجه مردمی نظام باشد:
       «... این یکی از افتخارات ماست که دست به دست شدنِ قدرت اجرایی در بهترین شکل و با شیرین‏ترین وضع در کشور ما انجام می‏گیرد؛ این را انقلاب به ما بخشید؛ این را اسلام به ما داد؛ این را احساس مسؤولیتی که ناشی از تفکر اسلامی و نگاه اسلامی به انسان و تعهد و مسؤولیت انسان است، به ما ارزانی داشته است. در این میدان کار و تلاش، جمعی می‏آیند و در فرصت معینی زحمتشان را می‏کشند، عرق می‏ریزند و شب و روز تلاش می‏کنند؛ بعد اینها از صحنه خارج می‏شوند و کسان دیگری جای آنها می‏آیند؛ کار را از آنها تحویل می‏گیرند و بر اساس پیشرفت‏ها و توفیقاتِ آنها کار را ادامه می‏دهند. کار و مسؤولیت باید بر همین اساس باشد؛ یعنی باید از توفیقات، تجربیات و پیشرفت‏های هر مجموعه‏یی که کار و خدمتی را انجام می‏دهند، بعدی‏ها بهره ببرند و روی بنای آنها ادامه‏ی خدمت دهند. ما حدِّ یقف نداریم؛ یعنی این‏طور نیست که اگر فرض کنیم ما توانستیم مسأله‏ی اشتغال را به‏طور کامل حل کنیم، حرکت ملت ما و کشور ما دیگر به نهایتش رسیده؛ نه، تازه شروع می‏شود. ما در پیشرفتِ خود حدِّ یقف و منتهی‏الیهی نداریم. ملت ما، ملت بزرگی است. کشور ما، کشور ثروتمندی است. تاریخ ما، تاریخ پُرافتخاری است. انتظارِ از این ملت، از این تاریخ و از این کشور، انتظار زیادی است. بر اثر فشار استبداد و دخالت بیگانگان و ناتوانی و بی‏عُرضگی بسیاری از حکومت‏های قبل از انقلاب در این کشور، ما چند قرن عقب‏افتادگی داریم؛ این عقب‏ماندگی‏ها را باید بسرعت جبران کنیم. ما هرگز آن ملتی نبودیم و نباید باشیم که قدرتهای سیاسی‏یی در دنیا به اتکاء علم و پیشرفت فناوری‏شان بتوانند در میدان‏هایی که به آنها مربوط نیست، به ملت ما زور بگویند و ما ناگزیر باشیم زور آنها را بپذیریم. ما باید ملتی باشیم روی پای خودمان و متکی به قدرت خودمان؛ در جایگاهی که به معنای واقعی کلمه، شایسته‏ی ملت ایران است. این، کار و تلاش لازم دارد؛ این چیزی نیست که روزی متوقف شود. هر کدام از ماها که روی صحنه‏ی این کار و آزمون بزرگِ خدمت به ملت می‏آییم، برهه‏یی از عمر خود را کار و تلاش می‏کنیم؛ به قدر توان و همتِ خود خدمت می‏کنیم و کمکی می‏رسانیم و این گردونه را به پیش می‏بریم؛ بعد هم دیگری می‏آید و این راه را ادامه می‏دهد، و دیگرانی خواهند آمد. نسل جوانی که امروز در کشور ما دارد تربیت می‏شود، قابل مقایسه‏ی با دوره‏ی جوانی ما نیست؛ هوش و توانایی‏ها و امید و همتش خیلی بالاست؛ اینها مدیران بسیار خوبی برای آینده خواهند بود. ما باید کشور را برسانیم به دست مدیران جوانی که نسل به نسل و پی‏درپی از راه خواهند رسید تا این راه ان‏شاءاللَّه ادامه پیدا کند. و این در کشور ما متکی است به جابه‏جایی نرم و آرام و همراه با محبت و برادری در مسؤولیت‏ها و مأموریت‏ها و در کسانی‏که این مأموریت‏ها را بر عهده می‏گیرند. این روحیه‏ی برادری را هم باید حفظ کنید...»3
اینچنین است که انتخابات در جمهوری اسلامی وجهی  جاودان کسب می کند .جاودانی‌ای که ریشه در تلفیق حقانیت و مقبولیت در فلسفه سیاسی این حکومت دارد و به همان وجهی که حقانیت را گرامی می دارد مقبولیت را نیز ارج می نهد و دافع هر گونه تنگ نظری متحجرانه و تسامح اباحی گرایانه است. فلسفه ای که هم« جمهوری» است و هم «اسلامی».
پی نوشت ها
1 بیانات در اجتماع بزرگ مردم جیرفت، 17/2/84.
2 بیانات در مراسم شانزدهمین سالگرد ارتحال امام خمینی (ره)، 14/3/84.
3 بیانات در دیدار اعضای هیأت دولت، 10/5/84.