«بی پولی» فیلم سادهای به نظر میرسد، حداقل در نگاه اول. اما تمام چیدمانهایش هوشمندانه است. یکی از اشتباهاتی که در چیدمان کارگردان یک اثر سینمایی میتواند رخ دهد انتخاب بازیگران است. «بی پولی» نخست در این حیث است که هوش کارگردان خود را به رخ میکشد. حمید نعمتالله با انتخاب بهرام رادان در نقش یک مرد بی پول ریختارشکنی (یا ساختار شکنی) انجام داده که کمتر کارگردانی جرات میکند انجام دهد. چهره محکم و تیپ خوش پوش رادان هیچگاه از سوی کارگردانی شکسته نشدهبود و البته تنها شخصی که مانند نعمتالله این جرات را به خود داد رخشان بنیاعتماد در «ننه گیلانه» بود که رادان را در نقش یک جانباز مبتلا به صرع به کار گرفت. رادان در «بی پولی» با تمام کلیشههایی که با چهره خود حمل میکند هیچگاه وارد آن کلیشهها نمیشود. وی صرفا یک جوان خوش تیپ و خوش پوش نیست بلکه با موقعیتهای کمیک و بازیهای درست رادان البته با رهبری نعمتالله در آن موقعیتها، خود رادان هم به هجو کشیده میشود و با این اوصاف نقشی متفاوت را ارائه میدهد. نمونههای فراوانی در «بی پولی» یافت میشود که رادان با موقعیتی متفاوت اما با چهره همیشگی، بازی متفاوتی ارائه داده؛ یکی از نمونه بازیهای رادان هنگامی است که لیلا حاتمی 5 هزار تومانی که رادان از روی زمین پیدا کرده را از او میگیرد و میخواهد داخل صندوق صدقات بیندازد و رادان در مقابل عملی که حاتمی میخواهد انجام دهد نخست او را تهدید میکند و بعد که تهدید نتیجه نمیدهد و حاتمی پول را داخل صندوق میاندازد بر سر خود میزند و روی زمین مینشیند و گریه میکند. جدا از این موقعیت شاید بتوان اوج بازی رادان را سکانس داخل اتوبوس دانست. سکانسی که وی با چهرهای ژولیده و با روحیهای آشفته در حال توضیح دادن زندگی روزمره فقیرانه خود به یک پیرزن است. رادان با اینکه بازی متفاوت خود را با توجه به گریم، تیپ سازی یا بدن خود آشکارا نشان نمیدهد اما با قرار گرفتن در موقعیتهای متفاوت و از پس بازی در این موقعیتها بر آمدن نشان میدهد که با آن بازیگر گیشهای فاصله آشکاری گرفته است.
لیلا حاتمی که بخاطر این فیلم جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره پیشین فجر را از آن خود کرد هم یکی از انتخابهای هوشمندانه نعمتالله است. لیلا حاتمی با داشتن چهرهای معصومانه هیچگاه به صورت متفاوت بازی کمدی از خود ارائه نداده بود و نعمتالله با توجه به توانایی این بازیگر و باز ساختار شکنی در نقشی که به این بازیگر میسپارد حاتمی را با شخصیتی جدید نشان تماشاگران میدهد. لیلا حاتمی با ریزه کاریهایی که به بازی خود میبخشد یکی از بهترین شخصیتهایی که تابحال ایفا کرده را به نمایش میگذارد. شخصیتی وسواسی،خرافی و البته ساده و عاشق، که به مردش علاقهمند است.
حمید نعمتالله اما در دومین ساخته بلندش جای سوالی را در ذهن بیننندگان، حداقل درمورد بازی بازیگرانش باقی میگذارد. بازیگران نعمتالله در حالی که بسیار فانتزی بازی میکنند و بهتر بگوییم غیر واقعی، اما قابل باور هستند. در بعضی از موقعیتها بسیار رئال میشوند تا حدی که در سطح یک تراژدی اشک میریزند و جدی میشوند. نمونه این اشک ریختنهای جدی و تراژیک اشک ریختن لیلا حاتمی در کنار صندوق صدقات است که بسیار متفاوت از بازی در دقایق دیگر فیلم است و بهتر بگوییم تافته جدا بافتهایست که به اصطلاح توی ذوق میزند. باید گفت مشخص نیست که بازیهای متفاوت بازیگران در مقاطعی از فیلم چرا اینگونه ارائه شده اما در کلیت اثر بازی بازیگران در «بی پولی» بسیار بجا و با ریتمی درست است.