سیدمحمدجواد میری نویسنده و روزنامهنگاری است كه تنها برای دل خودش شاعری میكند. و البته برای این شاعرانگیهایِ دلی و شخصی، بهترین و مناسبترین قالب شعری را هم انتخاب كرده است: دوبیتی.
دوبیتیهای جواد میری، هرآنچه را كه یك دوبیتی باید داشته باشد دارد: احساس، صداقت و صمیمیت. و چه دلچسب است تماشای احوال دل یك ژورنالیست سیاسی و اجتماعی، وقتی كه با خودش خلوت میكند.
1
دل تنگم هوای یار داره
هوای جمعة دیدار داره
به پای لنگ رحمی، ای دل تنگ!
ندیدی جاده تیغ و خار داره؟
2
چو دیدی چشمها را بسته آرام
بگیر از از گیسویش یك دسته آرام...
امانت دست توست ـ ای باد ـ امشب
نوازش كن، ولی آهسته... آرام...
3
یهشب خونریزی و خندونی، ای عشق
یهشب آشفته و دلخونی، ای عشق
گمونم ناخوشاحوالی خودت هم
مث ما عاشقی، مجنونی ای عشق
4
تو مهتابی و من بیتابِ دوری
دلم پر میكشه صد سال نوری
دل من! آسمون سقفش بلنده
بپر... اما صبوری كن، صبوری
5
دل، ای دل! داد از دست تو، ای داد
كه دادی آبروی دیده بر باد
چرا «خنجر زنم بر دیده» وقتی
«هنو دیده ندیده، دل كنه یاد»
6
شبم تاره، مث چادر سیاهت
تبم نمداره، سرده، عین آهت
حسودی میكنم امشب به مهتاب
كه دامن میكشه بر روی ماهت
7
سرود سینة پر خون دوبیتی
مناجات دل مجنون دوبیتی
جنون گیرم مداوا شد به لیلی
دوبیتی، درد بیدرمون دوبیتی