برای علی معلم دامغانی
و
یوسف‌علی میرشکاک
 

نشسته بر مهتابى
خیره مانده به ماه...
ماه کم‌کم بر تخت آبی‏اش جلوس مى‏کند
و انبوه ستارگان چون سربازان جوان در برش می‏گیرند
نشسته بر مهتابى
خیره مانده به جنگل انبوه که در آغوش تپه ‏خوابیده است.
*
باد مى‏آید
تا جنگل در نیمه شب آذر بیدار شود
باد مى‏آید
تا درخت‌ها شلیته‏هاى زردشان تکان بخورد
باد مى‏آید
تا شاخه‏هاى بلند چنارى پیر
گاه، چون انگشتانى زخمى، به گونه‏های ماه
بساید
*
زمزمه مى‏کند:
ـ به گره، به گرهى در گلوى رود مى‏مانى
و رازى مرگ‏آلود در تو مى‏لولد
چون شعرى که پس از صداى چند گلوله
در نیمه شب خلوت شهر
بر کاغذى سپید، جوانه مى‏زند
*
دنیا اتاق کوچکى است
چه کسى جرأت مى‏کند از روزنه کلید
آن‌سو را بنگرد؟!
آه! بر عرشه ساحل رؤیاست
بر ساحل
عرشه!
*
ـ بشکه‏هاى شراب را به دریا ریختند
ملوان وحشت‌زده فریاد کشید:
ـ بشکه‏هاى شراب را به دریا ریختند...
و ما بریان مى‏شویم بر شعله‏ها
تا آنچه را از اندیشه زدوده بودیم، زنده‏ کنیم
چه‌کسى به دریا مى‏آید؟
وقتى عشق در کلبه‌‏اى پر شکوفه چشم‏انتظار اوست
آیا دریا تنها معشوقه مردگان نیست؟
چه‌کسى تفنگ بر شقیقه مى‏نهد؟
وقتى زمستانى سرد، هیزم‌ها در بخارى‏خانه‏اش شعله مى‏کشند
بارى ملوانان بر دریاها تنها گرهى کورآموختند
دریا معشوقه مردى کویرى بود
نه آن‌که نخستین لبخندش بر آب قى شده ‏بود
*
چه کسى مى‏داند چه مى‏گذرد بر مردى که‏ دل را در چمدانى کوچک
به رودخانه مى‏افتد؟!
چه‌کسى مى‏داند چه کشیده است دماوند تا واژه‏اى شود؟
چه‌کسى مى‏داند چه مى‏گذرد به مردى
بر میز قمار معشوقه؟!
به کجا باز گردد آن که در مسافرخانه‏اى ‏متولد شده است؟
آیا چیست پیراهن
براى کسى که پایان مقابلش مى‏رقصد؟
*
شب خیمه‌‏اى است تا آن که اشکى دارد بیفشاند
درختان به دستان مردگان مى‏مانند
به تضرع از خاک بیرون مانده...
داسى شکسته و دستانى بسته
گرسنه
و گندم‌زارى رسیده که آرام آرام
در باد مى‏پوسد
چه مى‏ماند جز رکیک‏ترین دشنام؟

باز مى‏گردد انقلابىِ پیر از مهتابى
و رازى مرگ‏آلود
در علفزار چشمانش پرسه مى‏زند
باز مى‏گردد لاابالى‏تر، تا بى‏اندک تشویشى
دیروز را همچون پروانه‏اى
لابه‏لاى کتابهاى شعرش به یادگار بخشکاند
*
کسى چاى مى‏آورد
ـ دشنه‏اى بگذار در دستم
و بى‏صدا دور شو
مى‏نگرد به باروتها که نوه‏اش در فنجان ‏مى‏ریزد
و تکه‏هاى شمشیر که دخترش در تابه سرخ ‏مى‏کند.
[گریست
و تا هنوز، غروب
باجى‌ست
که زمین به اندوه او مى‏پردازد]
آینه محو مى‏شود در وراى دود سنگین‏ سیگار
و انقلابىِ پیر فرو مى‏رود با خنجرش درفنجان چاى
آن‌سان که جنگلى در مه
آن‌سان که قایقى شکسته در امواج!



از: فصلنامه شعر، شماره 36