به گزارش خبرنگار سینمایی فارس، نشست خبری فیلم «كیمیا و خاك» پس از نمایش این فیلم با اجرای طهماسب صلحجو و با حضور عوامل این فیلم عباس رافعی (كارگردان)، بهرام صحیحی (فیلمنامهنویس)، نازنین مفخم (تدوینگر) و آزیتا حاجیان و امیرمحمد زند (بازیگران) و مرتضی متولی (مدیر تولید) در سالن كنفرانس مركز همایشهای برج میلاد برگزار شد.
بنا بر این گزارش، در ابتدای این نشست «عباس رافعی» در مورد مشكلات پروژه تولید «كیمیا و خاك» گفت: تولید این فیلم بدون حضور گروهی حرفهای میسر نبود. ساخت فیلمی در مورد دهه پنجاه بسیار دشوارتر از ساخت فیلمی در مورد صدر اسلام یا مثلا دوره معاصرتر قاجار است، چون ما از بعضی آن فضاها تصور عینی نداریم ولی خیابانها و فضای نوستالژیك دهه پنجاه را كه به یاد داریم و به سختی میشود امروز این فضا را باورپذیر كرد. آن هم بامعماری این شهر كه هر سال تغییر مییابد. با این حال، این كار با استفاده از گروه فنی مناسب این كار بسیار سهل و آسان انجام گرفت.
«نازنین مفخم» تدوینگر فیلم در ادامه تصریح كرد: مسئله فقط ظاهر خیابانهای سی سال پیش نیست، بلكه مهم فضای روانی آن دوران است. مثلا در آن روزگار ماشین و سر وصدا در خیابان كمتر بود. این را هم باید توجه داشتیم كه انقلاب همیشه به شكل یك حركت میلیونی نبود بلكه گاه تنها دهها نفر باعث یك تظاهرات گسترده میشدند كه این مسائل، واقعیت را ملموس میكرد و خواستیم حس روانی فضا دربیاید.
البته مسئله اخلاق و رفتار و سرعت زندگی مردم نیز بود كه سعی كردیم به خوبی این فضاها را در فیلم پیاده كنیم.
شجاعی صداگذار فیلم نیز در این مورد گفت: در بسیاری از صحنهها، سعی شد با استفاده از صداهای مستند فضاسازی به وجود بیاید كه بسیاری از آنها، به صورت اخبار رادیو یا سرودهای مخالف شنیده شد.
در ادامه، «عباس رافعی» در پاسخ به سوالی در مورد ضعف طراحی صحنه و لباس در این فیلم، بخصوص در فصل فرودگاه گفت: «محمد آلادپوش» فیلمبردار ما، سال 57 در همان فرودگاه به عكاسی مشغول بوده و ما تمام مسائل جزئی مانند صندلی ، لباس و گیت بازرسی را ساختیم و اصولا تمام هنروران با لباسهای ویژه جلوی دوربین میرفتند تا مشكلی در این زمینه پیش نیاید. تنها در یك لانگشات، سرعتگیری وجود دارد كه اگر كسی حواسش به جای دیدن فیلم به ایراد گرفتن از فیلم معطوف باشد، آن را میبیند.
«نازنین مفخم» تدوینگر فیلم نیز تصریح كرد: بازسازی فضای گذشته فقط با كمك لباس و دكور امكان پذیر نیست بلكه مهم این است كه روابط آن سالها را بازسازی كنیم. مثل رابطه زن و مرد چریك در فیلم كه انگیزه انقلابی دارند و این نوع رابطه، دیگر این روزها پیدا نمیشود. فیلمنامه فیلم، برشی است از جامعهای كه یك حركت رومانتیك را انجام میدهد و ما خواستیم این فضا را نشان دهیم.
«عباس رافعی» نیز در ادامه افزود: اگر تنها میخواستیم به بازسازی كامل و صد درصد فضا و وقایع سال 57 بپردازیم، یك مستند صرف بدون ارزش هنری ساخته میشد. هدف ما از ساخت «كیمیاوخاك» این بود كه تماشاگر نقبی به تاریخ بزند و خود را ببیند. حتی باید بگویم وقتی كار ما برای همه زمانها است، فقط برای تماشاگر امروز كار نمیكنیم. «كیمیا و خاك» نیز به جای روایت صرف تاریخی، نگاه انسانی دارد. هشت شخصیت در یك خیزش مردمی با موج مردم به هم میپیوندند و ما خواستیم این خیزش و حركت را در فیلم نشان بدهیم.
در ادامه این نشست، «آزیتا حاجیان» بازیگر این فیلم در مورد فضای تاریخی فیلم، گفت: مهمترین نكته، قابلباوربودن فضای تاریخی فیلم قبل از انقلاب، این بوده كه زنانی كه در تصاویر دیده میشوند بدون حجاب اسلامی باشند. البته شخصیت من حجاب داشت، چون یك زن انقلابی و متفكر بود اما طرفداران رژیم شاه و گروهی از آدمهای عادی این حجاب را نداشتند و این اولین مورد از نقض واقعیت در فضاسازی است كه به دلیل عرف و قوانین كشورمان، نمیتوانیم به آن تصویر واقعی برسیم و امیدوارم دوستان مطبوعاتی متوجه باشند كه گروه سازنده برای ساختن یك فیلم تاریخی معاصر، چه مشكلات و محدودیتهایی دارند.
در ادامه، «بهرام صحیحی» فیلمنامهنویس فیلم نیز در مورد فیلمنامه و داستان «كیمیا و خاك» گفت: تجربه تازهای در «كیمیا و خاك» داشتیم چون شكل روایت در این فیلم و سینمای ما متفاوت بود و البته در بعضی موارد، ما هیچ تقصیری نداشتیم. نكتهای كه میخواستیم حتما با این فیلم منتقل شود، این بود كه آدمها در این فیلم تنها هستند و هر كدام به صورت منفرد، به این حركت انقلابی میپیوندند و اگر این مسئله درآمده باشد، فیلم به نقطه خوبی رسیده است.
عباس رافعی نیز تصریح كرد: فیلم بیش از این كه به وقایع انقلابی بپردازد، به آدمها میپردازد و این نكته مهمی است.