مراسم اختتامیه بیست و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر قرار بود که بسیار ساده برگزار شود؛ در نود دقیقه بدون وقت اضافه ! اما امان از این هنرمندان که همیشه غیر قابل پیش بینی اند و این سادگی برنامه های جشنواره مجالی برای شکل گرفتن تریبون آزادی برای هنرمندان پر درد و دلی شد تا آنها سخنان خود را به گوش مردم و مسئولان برسانند. محمد حیدری کارگردان این مراسم کمترین سخنرانی را تدارک دیده بود و بهتر است بگوییم تنها سخنرانی رسمی مراسم که سخنرانی وزیر ارشاد دکتر سید محمد حسینی بود؛ در متن قرائت شده توسط ایشان به اموری مثل اهمیت ویژه به جهانی شدن تئاتر ایران ، اختصاص بودجه و توجه به اقتصاد هنر ، ساخت سالنهای تئاتر به عنوان بدیهی ترین نیاز جامعه تئاتر، توجه به جوانان خلاق و دست برداشتن از سر مولیر و شکسپیر و و نگارش متون مناسب با فرهنگ اصیل کشور در جهت استقلال تئاتر اشاره شده بود.
در بخش بعد از دو پیشکسوت حاضر در جشنواره یعنی ایرج راد با نمایش «عیش و نیستی» و داریوش فرهنگ با نمایش «گالیله» تقدیر به عمل آمد که با درخواست بلندگو توسط داریوش فرهنگ سخنرانی های غیر رسمی هنرمندان آغاز شد. او با خواندن متن درد و دل تئاتری خود، تقاضاهایی از مسئولان را مطرح کرد، از جمله ثبات مدیران و عدم جابجایی های بی حاصل و عدم تکرار از نو همه چیز را ساختن ، توجه ویژه به جوانان شهرستانی و گمنامان عرصه تئاتر، حمایت دولت از تئاتر و سپس از پر بودن سالن های تئاتر و حضور پر شور مردم ابراز خرسندی کرد و وظیفه هنرمندان را ایستادن در کنار مردم دانست. وی آرزوی خود را نشاندن لبخند بر لب مردمی که شاد نیستند بیان کرد.
سخنرانی پر سر و صدای بعدی متعلق به بهزاد فراهانی ، دریافت کننده جایزه بهترین بازیگر نقش مرد بود. وی که پس از چهل و هشت سال فعالیت هنری برای اولین بار پدیده ای به نام جایزه را دریافت می کرد با بغضی در گلو و آهی در سینه با مردمش سخنها گفت ! گفت که شصت بازیگر در شوش تربیت کرده است! گفت که نوشتن و کارگردانی در تئاتر را به نشان اعتراض ترک کرده است! گفت که اگر برای بازی دعوت شود خواهد آمد واگرنه آن را هم ترک می گوید! گفت که به او می گویند هنرمند نق نقو اما نق نق او جز برای تئاتر نبوده و نیست. و در آخر هدیه اش را به سه بانوی زندگی اش؛ همسرش و دو دخترش تقدیم کرد.
اتفاق جالب دیگر حضور سیاوش طهمورث برای اهدای جایزه بهترین بازیگر ی مرد در بخش مسابقه بین الملل بود، وی از ابتدا با بلندگو وارد صحنه و بعد موجب خنده تماشاگران شد؛ فریادهایش مثل دیالوگهایی بود که در اوج ایفای یک نقش بر روی صحنه اجرا می شد. طهمورث با بیان اینکه: «مگر می شود هنرمند روی صحنه بیاید و حرف نزند؟!» با فریادی رو به مدعیان و مجریان تئاتر گفت : «تئاتر نه مدافع می خواهد نه منجی، تئاتر عشق می خواهد! »
اختتامیه جشنواره تئاتر امسال قرار بود با برنامه ریزی ساده ای با آمد و رفت های اشخاص از داخل دکور به صورت نمایشی و بدون کلام خاصی بر گزار شود اما هنرمندان و بازیگران مدعو در چهارچوب طراحی شده تاب نیاوردند و با دیالوگهایی که روی صحنه برقرار کردند مراسم را به اجرای تئاتر تبدیل کردند. ناگفته نماند گاهی اگر میکروفونی دیر می رسید آنان با استفاده از میکروفون گیره ای محمد سلوکی مجری ، حرف های خود را می زدند که این نکته نیز میزانسن های دیپلماتیک مراسم را برهم ریخته بود. امان از غیر قابل پیش بینی بودن هنرمندان!
جوایز جشنواره شامل تندیس جشنواره ودیپلم افتخار به ترتیب زیر اهدا شد :
نمایش های منتخب آرای مردمی
نمایش گل به کارگردانی یاسر خاسب از ایران
نمایش میز کارگروهی از لهستان
بخش خارج از مسابقه بین الملل
بهترین موسیقی : نمایش پری خوانی عشق و سنگ به کارگردانی چیستا یثربی
بهترین طراحی لباس: نمایش اتللو به کارگردانی عاطفه تهرانی
بهترین بازیگری زن : سیما تیر انداز برای نمایش پری خوانی عشق و سنگ
بهترین بازیگری مرد : بهزاد فراهانی برای نمایش خدا در آلتونا حرف می زند
بهترین نمایشنامه : امیر امجد برای نمایش تور عروس
بهترین کارگردانی : عاطفه تهرانی برای نمایش اتللو
بهترین نمایش : نمایش مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش به کارگردانی رضا حداد
نمایش منتخب مناطق : خانه کاغذی از کرمانشاه
جوایز بخش مسابقه بین الملل (شامل تندیس جشنواره دیپلم افتخار و جایزه نقدی)
بهترین موسیقی،بهترین طراحی صحنه،بهترین کارگردانی، بهترین نمایشنامه و جایزه بزرگ جشنواره : نمایش خنکای ختم خاطره نوشته حمیدرضا آذرنگ و کارگردانی نیما دهقان
بهترین بازیگری زن : ستاره پسیانی برای نمایش خانه
بهترین بازیگری مرد : فابریزیو پوگلیزه برای نمایش دکتر فرانکشتاین
جایزه منتخب هیات داوران : نمایش مکبث به کارگردانی رضا ثروتی