مرتضی حیدری آل‌کثیر شاعری‌ست از خطه خوزستان و ساکن شوش دانیال. زبان مادری‌اش عربی است و هم به فارسی و هم به عربی شعر می‌گوید. در ترجمه شعرهای عربی مکتبی نو درانداخته است که محصول مترجمی و شاعریِ هم‌زمان است.
حیدری شاعری است پرکار با چند مجموعه شعر منتشرشده و تعداد بیشتری مجموعه منتشرنشده. خیالی سیال و قدرتمند دارد، تا آنجا که گاه به خیالش آن‌قدر مجال پرواز می‌رهد که قفس زبان از بیخ و بن می‌شکند! برخی از نمونه‌های موفق‌تر شعرهایش که حاصل همراهی و همتافتی خیال و زبان اویند، بی‌شک از برترین نمونه‌های غزل سالیان اخیر محسوب می‌شوند.
غزل منتشرنشده‌ای از او می‌خوانید:
 

همسایه با بال کبوتر زندگی کردم
روی بلندی‌های باور زندگی کردم
در من نگاهی رو به دنیا وا نشد، هرچند
یک‌عمر چون دیوار با در زندگی کردم
هم‌دستِ تیغِ دشمنانم بود، اما من
با سایه‌ام مثل برادر زندگی کردم
می‌دانم اما بازوان تو نمی‌دانند
در سرزمینی شعله‌پرور زندگی کردم
در گوشِ مرگم نغمه‌ای سر کن، که از آغاز
من با همین الله‌اکبر زندگی کردم
کُشتم برای خَلقِ خویی تازه خُلقم را
حس کردم آن‌دم با تو بهتر زندگی کردم
آیا به غیر از مکث در کیفیت چشمت
کار مهم دیگری در زندگی کردم؟
من هم سرم را دوست دارم، می‌شد اما کاش
برگردم آن‌جایی که بی‌سر زندگی کردم