در ایام ماه مبارک رمضان مهمان تلویزیونی بودیم که بعد از افطار ما را به تماشای سریالهای شبکه های گوناگونش دعوت می کرد. در بین سریالهای ماه مبارک میوه ممنوعه مجموعه ای بود که به دلایل مختلف از تعداد طرفداران بیشتری برخوردار بود.در این مقاله قصد داریم که بازیهای خوب دو بازیگر مرد این سریال یعنی علی نصیریان و امیر جعفری را مورد تحلیل و بررسی قرار دهیم.

 علی نصیریان جزو جواهرات بازیگری ماست نه تنها او بلکه بازیگرانی که همراه او در دهه 40 از تاتر پا به عرصه سینما گذاشتند و بازیگری در سینما را دچار تحول کردند.اما این جواهرات از قبیل آقای بازیگر(عزت الله انتظامی)،داوود رشیدی و... سالهای بدی را در عرصه بازیگری می گذرانند که این روزهای بد دلایلی چون پا به سن گذاشتن این نسل دارد.اما علی نصیریان با ایفای نقش در میوه ممنوعه ما را به دوباره اوج گرفتن این نسل امیدوار کرد. او آنقدر پر انرژی و با تحرک زیاد بازی می کرد که آگاهی ما را در مورد سن خود به تردید انداخته بود.
   اگر بخواهیم درباره جزئیات بازی او صحبت کنیم ایراد های زیادی بر آن وارد است اما دوست دارم نخست درباره جزئیات خوب بازی او صحبت کنیم.در مقالات متعددی که درباره این سریال نوشته شده بود خواندیم که فتحی کارگردان کار از همان دوره بازنویسی فیلمنامه نصیریان را برای ایفای نقش حاج آقا فتوحی در نظر داشته و همین انتخاب جزو یکی از ارکان بازی خوب اوست زیرا سن نصیریان به نقش می خورد ،او در حالت عادی چهره ای همانند نقش تایین شده دارد و از همه مهمتر که کارنامه نصیریان در یک بازی درونی و حسی همیشه موفق تر بوده، مانند بازی که در بوی پیراهن یو سف داشتهاست. نصیریان هم جواب این اطمینان را به فتحی داد  ونقش خود را باتوجه به خصوصیات ذکر شده خوب ایفا کرد.
درست است که فتحی در انتخاب درست نصیریان موفق بوده است اما در بازی گرفتن از او کمی دچار مشکل شده و این مشکلات باعث شده است که نصیریان جنبه های منفی هم در بازی خود داشته باشد.یکی از این اشکالات گریه کردنهای مکرر اوست که پس از چند بار تکرار حوصله بیننده را سر می برد و او را متوجه تصنعی بودن گریه ها می کند.....
درباره بازی نصیریان باید نکته های دیگری هم متذکر شد و یکی از آنها جدی گرفتن نقش از سوی اوست اینکه او نقش را با تمام انرژی که دارد بازی می کند نشان از ارزش نهادن به مقام بیننده است.در سریالهای گوناگونی که از تلویزیون پخش شد به راحتی می توانیم نمونه ای از بازیهای بازیگران مطرح را ببینیم که کار را سهل گرفته اند و برای نقش خود انرژی نمی گذارند و برای بیننده ارزشی قائل نیستند....  واین خصوصیات است که بازی نصیریان را برای ما قابل تامل و ارزشمند می کند.در سینما هم اگر کمی به گذشته رجوع کنیم بیاد می آوریم که در فیلم دنیا که از لحاظ مضمون شباهتی هر چند کم با سریال میوه ممنوعه داشت، بازی شریفی نیا را بیاد می آوریم که انگار سهل انگاری در بازی نقش را در دستور کارخود قرار قرار داده بود.
به بازی امیر جعفری می رسیم،کسی که بازیهای درخشان او را در تئاتر به یاد داریم مانند نقش آفرینی در نمایشهایی همانند "هنر" نوشته یاسمینا رضا که مورد تحسین تماشاگران قرار گرفت.
امیر جعفری که در تئاتر خود را ثابت کرده بود با در دست گرفتن نقشهای طنز وارد سینما وتلویزیون شد و در نزد تماشاگران سریعا محبوب گشت؛ تماشاگرانی که به بازی او در نقشهای طنز عادت کرده بودند.اما جعفری نشان داد که بازیگر انعطاف پذیری است و در نقشهای جدی هم می توان روی او حساب کرد.
یکی از عوامل موفقیت جعفری در میوه ممنوعه این بود که تماشاچیان او را در نقشهای طنز دیده بودند و مواجه شدن آنها با امیر جعفری جدی در سریالی جدی برای آنان تازگی داشت.البته این مساله باعث نمی شود که تسلط او روی نقش و زحماتی که برای بازی در نقش جلال اکشیده، نادیده گرفته شود.
در بازی امیر جعفری جزئیاتی وجود دارد که آن را مورد بررسی قرار می دهیم.در نمود ظاهری گریمور خیلی خوب  توانسته است که بر روی چهره او مانور دهد و در تقابل این درک درست جعفری هم توانسته که از این چهره در بازی خود خوب استفاده کند و خود را باور پذیر نشان دهد.از دیگر جزئیات بازی او می توان به تیکهایی اشاره کرد که برای نقش خود انتخاب کرده بود مانند:بالا انداختن تسبیح و گرفتن آن و از قبیل آنها.....البته دربعضی موارد او این عمل را خیلی زیاد و نا بجا تکرار می کرد.
یکی از مهمترین کارهایی که به بازی او کمک شایانی کرد ری اکشن ها یا بهتر بگوییم عکس العمل هایی  بود که باعث می شد ریتم خوبی به بازی  ببخشد و مکمل خوبی برای بازی پر تحرک نصیریان باشد.
در جمع بندی کلی باید گفت بازی در سریال با بازی در سینما تفاوت زیادی دارد و یکی از این تفاوتها طول زمان فیلمبرداری و آماده نگه داشتن بازیگر در این زمان است....اما درباره تحلیل بازیگری در این دو مقوله باید متذکر شد که بازیگرانی که در هر دو مقوله فعالیت دارند از یک ابزار استفاده می کنند و نوع تحلیل درباره آنان یکسان می شود و این امر درباره نصیریان و جعفری که هم بازیگر سینما هستند و هم تلویزیون صدق می کند.