سروش صحت پس از بازیگری و فیلمنامه نویسی، به سراغ ساخت مجموعه ای رفت که با تبلیغات گسترده ای همراه بود. تبلیغاتی که در آن حضور ستارگان طنز تلویزیون همچون حمید لولایی و رضا شفیعی جم به چشم می خورد و اولین تجربه کارگردانی صحت هم کنجکاوی دوستدارانش را برای دیدن این مجموعه بیشتر کرده بود.
با شروع مجموعه از کند بودن ریتم داستانی و شخصیت شناسی و موضوعات ضعیف آن ناامید شدیم اما تجربه ی کارهای مهران مدیری ما را به آینده ی مجموعه امیدوار کرده بود. تجربه ای که به ما می گفت مجموعه، هنوز جا نیفتاده است...با اضافه شدن رضویان مجموعه ی چهارخونه، محبوبیت خود را پیدا کرد و ریتم خوبی گرفت تا اینکه ماه مبارک رمضان شروع شد و کش و قوسهایی درباره ادامه یا پایان برنامه در رسانه های گوناگون آغاز شد و این کش و قوس ها دوباره باعث شد تا تبلیغات مجموعه بیشتر شود. بعد از ماه مبارک رمضان که مجموعه ادامه پیدا کرد، ولدبیگی هم به مجموعه اضافه شد؛ اما دیگر مجموعه ریتم خود را از دست داده بود. با اینکه هم اینک مجموعه به سطح پایینی نزول کرده و روال عادی خود را از دست داده اما باز هم طرفداران زیادی دارد و خواهد داشت علتش هم واضح است. در رسانه ملی ما، آنقدر سریال های طنز کم است که اگر سریالی فقط عنوان طنز را هم به یدک بکشد، تماشاچی را برای یک لبخند کوچک هم که شده است پای برنامه می نشاند. این دلیلی است بر این که خود گروه عامل موفقیت خودشان نبودند و اشتباهاتی داشته اند. اشتباهاتی که باعث شده صحت در هر مرحله از فیلمبرداری بازیگری تازه را به مجموعه خود اضافه کند تا شاید بازیگری بتواند با خلاقیت خودش مجموعه را دگرگون کند و تماشاچی را با تنوع بازیگر هم که شده به پای تلویزیون بکشاند اما غافل از اینکه اگر تماشاچیان متوجه این حربه ی ضعیف و تکراری او نشوند اما منتقدان خیلی زود متوجه این حربه خواهند شد و همانند مقاله ای که در روزنامه همشهری مجموعه چهارخونه را زیرتیغ انتقادهای خود برده است، می برند. حربه ای که باعث شد وجود افرادی چون شجاع کاوه، رضویان و ولدبیگی که به تنهایی می توانند برای محبوبیت یک سریال کافی باشند و بازی خود را ارائه بدهند، حال تبدیل به ادا و اطفارهایی دم دستی، قابل حدث و تکراری شده اند.
بازیگری هم در چهارخونه تبدیل به ادا در آوردن شده است. فریادهای بلند و نابهنجار، میمیک های زننده و رفتارهایی غیر معمول نسبت به شخصیت سازی در مجموعه...جالب اینجاست که مجله نقش آفرینان (که تنها مجله تخصصی درباره بازیگری است و ادعای تحلیل و نقد تئوریک بازیگری را هم دارد) در شماره قبلی خود با بازیگران مجموعه مصاحبه کرده و به تمجید از آنان پرداخته است...این تنها عیب سریال نیست بلکه عیب بزرگتر سریال، موضوعات به اصطلاح چیپ آن است. موضوعاتی که قصد دارد با هدف رسانه ملی یعنی بالا بردن بار آموزشی در پس زمینه ی برنامه ها، همسو باشد اما ...! دقت کنید که در این سریال چند ازدواج صورت گرفته است و چقدر از بخش اعظم سریال به کشمکش های بی دلیل درباره ازدواج می پردازد. کشمکش هایی که شخصیت زنان را هم زیر سوال برده است. البته درباره مساله ازدواج می توان بر تمام سریال های ایرانی، خرده گرفت که تمام موضوع خود را تحت تاثیر ازدواج مطرح می کنند مانند سریال نود شبی نرگس....
در کل نویسندگان و کارگردانان ایرانی به حساسیت و محبوبیت موضوع ازدواج در بین مردم باخبرند و هر کدام به نحوی می خواهند با گذاشتن این اتفاق در سریال خود، آن را محبوب کنند و سروش صحت هم از این قاعده مستثنا نیست ...
 اما کارگردانی همانند مهران مدیری در پشت موضوعاتی تکراری چون ازدواج مسائل زیادی از جمله مسائل اجتماعی و فرهنگی را مطرح می کند و اینجاست که سبک کار مدیری باعث می شود او با ذکاوتی خاص، هم دغدغه خود و نویسنده را مطرح کند و هم با آوردن موضوع ازدواج تماشاچی را راضی نگه دارد. اما در مجموعه ی چهارخونه خبری از این ذکاوت و حضور دغدغه ای خاص نیست و هر چقدر از زمان برنامه می گذرد، سنگینی آن به گردن بازیگران می افتد.
هر قدر سعی می کنم نکته ای خوب از سریال را مورد بررسی قرار دهم نمی توانم زیرا چهارخونه از پایبست ویران است....و نیاز به بازسازی اساسی دارد.