در اواسط دوره ی سیزده روزه تعطیلات عید نوروز به سر می بریم و بوسیله ی رسانه، به شکل غیر متعارف و با تناقض های بزرگ بمباران می شویم. فیلمها ،سریال ها و ویژه برنامه های گوناگون ذهن ما را به خود مشغول کرده و اغراق نیست اگر بگوییم روزی شش یا هفت ساعت تلویزیون می بینیم!
در میان برنامه های پخش شده فیلم های سینمایی بسیار پررنگ تر و اغلب پر طرفدارتر هم هستند اما در میان آنها یک تناقض بزرگ و مشترک وجود دارد که شاید بسیاری از بینندگان را آزار می دهد. رسانه ملی در ایام نوروز خود را به شکل یک هنرمند در آورده است که در تمام آثارش امضای خاص خود را دارد و این امضا کاملا محسوس است. آثار پخش شده از طریق تلویزیون بلااستثنا با قیچی (سانسور) مواجه بوده اند: تغییر قصه فیلم، تغییر دیالوگ ها، تغییر موسیقی و از همه مهم تر، زوم های آزار دهنده ی مکرر مخصوصاً بر روی چهره ی بازیگران که البته در مورد فیلم های خارجی غیر قابل ایراد است؛ اما سؤال اینجاست که چرا فیلم های ایرانی که در کشور خودمان اکران شده اند، حذف می شوند و در چهره ی بازیگران شان زوم می شود. مگر همان اشخاصی که فیلم ها را در سینما دیده اند همان فیلم را در قالب تلویزیون نمی خواهند ببینند؟ یا اینکه بین بینندگان سینما و تلویزیون تعریف تفکیک پذیری ساخته شده است که ما از آن بی خبریم؟
تا آنجایی که خبر دارم هنرمندان و صاحب نظران متعددی با نظرات متفاوت درباره این مسأله صحبت کرده اند اما به صورت شفاهی و البته سلیقه ای که به نظر می رسد اینگونه اظهار نظرها به غیر از تشدید مشکلات این تناقض بزرگ، هیچ کار دیگری نمی تواند بکند زیرا موجب شایعه و حاشیه سازی های گوناگونی می شود و مشخصاً این تناقض ها را پایان نمی دهد و با این اوضاع باز هم باید منتظر اعتراض کارگردانان یا هنرپیشگان باشیم.
اولین چاره ای که درباره ی این تناقض بزرگ به ذهن کوچکم خطور می کند این است که با وضع یک قانون مشترک بین سینما و تلویزیون در مسأله حجاب و موارد دیگر می توان به کیفیت پخش فیلم ها در رسانه ملی کمک کرد و می توان به راحتی این مشکل را حل کرد. (شاید هم من حل این مشکل را راحت می دانم).....؟!؟ و الّا با وجود نداشتن یک تعامل مشترک بین این دو گروه، از کیفیت پخش کاسته می شود. اما موسیقی متن برنامه های تلویزیونی از جمله مسابقه های تلفنی و تبلیغات کالاها(پیام های بازرگانی) حکایت دیگر و بس عجیب تر دارد....هنرمندان مختلفی که از نزدیک با آنان در ارتباط بودم و از کمک آنان بهره می گرفتم به بنده پیشنهاد می کردند که تلویزیون تماشا نکنم! خیلی وقت بود که حس می کردم آنها اشتباه می کنند اما بعدها متوجه شدم که چرا آنها از دست تلویزیون ناراحتند و گله های زیادی از رسانه ملی دارند. هر کسی که در زمینه ی موسیقی و در مقوله ها و سبک های مختلف اش تسلطی داشته باشد، به طور حتم از دست رسانه ملی شاکی خواهد شد. موسیقی فیلم های گوناگون هالیوودی و غیر هالیوودی خاطره انگیز در ذهن ما، هنگامی که بر روی تبلیغات بانک یا شامپو پخش می شوند، دیگر نمی توان انتظار دیگری جز برخورد تند هنرمندان در برابر رسانه ملی داشت.
بخشی از آهنگ های گروه پینک فلوید، متالیکا  و اشخاصی چون اریک کلاپتون تا آهنگهای خوانندگان لس آنجلسی هنگامی که برای افراد آگاه و علاقه مند بر روی تصاویری که هرگز مربوط به تم آن آهنگ های با ارزش و بی ارزش، پخش می شوند بسیار آزار دهنده است و در همان لحظات موجب می شود که علامت سؤالهای فراوانی در ذهن تماشاگران آگاه رسانه شکل گیرد. سوالاتی چون: آیا آهنگسازی وجود نداشت تا موسیقی متن برنامه ها یا تبلیغات را بسازد؟ و آیا ناظری وجود نداشت تا این سوء استفاده ها را منع کند؟ و آیا...؟ و از این قبیل سؤالات که تناقض ها را بزرگ و بزرگ تر جلوه می دهد!
این روزها مجموعه ی "مرد هزار چهره" مهران مدیری به طور واضح پربیننده ترین برنامه ی رسانه ملی ماست و جالب اینجاست که آهنگساز این مجموعه قطعه ی زیبایی از موسیقی متن فیلم "امیلی" که ساخته "یان تیرسن" است را در قسمت های تأثیر گزاری از مجموعه می گذارد و هیچ نام یا اسمی از این فیلم یا آهنگساز آن در تیتراژ ثبت نمی شود و تنها نام آهنگساز مجموعه در تیتراژ نمایان است. به راستی شما اسم این کار را چه می گذارید؟
درباره رسانه ملی ما انتقادها زیاد است و تحلیل و پیشنهادها کم اما چیزی که آشکار است این است که وجود ناظرانی آگاه به تمام موارد ذکر شده و در عرصه های مختلف، امری اجتناب ناپذیر است که موجب جلوگیری از تخلف و سوء استفاده های گوناگون خواهد شد.