پيري، برفيترين هواي عمرم بود.
نابينا، چشم ِ ديدنِ مرگ را ندارد.
كلهپايم كردند، حالا افكارم بودار شده.
حوصلهي شير، هنگام ِ جوش سر ميرود.
تلفن، معني «اشغال» را خوب مي فهمد.
پشتِ كنكوري، خوابِ دانشگاهِ مجازي ميبيند.
كندوي قلبم، جايگاهِ چشمهاي عسلی ِ توست.
كيمياگر بودم، مس ِ فقرا را بهظرفِ پر از غذا تبديل ميكردم.
جوش ِ «شيرين»، باتری ِ قلبِ «فرهاد» را اكسيدزدايي ميكند.
پستهي ايام ِ خشكسالي، به روی ِ كسي لبخند نميزند.
لقمه ناني را كه قاضي كرده بودم، راه گلويم را گرفت.
سرنوشتِ آدم برفي به جوی ِ آب ختم مي شود.
«آبمرواريد»، آبرومندترين بيماری ِ چشم است.
مفت خور، عاشق ِ تغذيهي رايگان است.
خبر ِ «تكان دهنده»، نهال را خشك کرد.