کویر ، آبستن ِ تشنگی است.

سایه ، نرم‎ترین تن پوش ِ دیوار است.

تنها ننگ ِ ریاضیات ، درس ِ “جبر“ است.

سقوط ، پروازی است که سر ِ زا می رود.

خط فکری اش “کوفی“ بود ، از او پرهیز کردم.

بهترین دونده ها ، با تاتی تاتی آغاز کرده‎اند.

خود شیرین ، با آب تنی به قتل می رسد.

“ی“ در بین ِ الفبا ، حرف آخر را می زند.

ساعتم‎سرما‎خورده ، ‎ثانیه‎ریزی‎پیداکرده.

“مینا“‎ی ‎دندانم ، ‎استعداد ِ ‎حرف‎زدن‎ ندارد.

ماهی ِ “بیگ هِد“ ، کله گنده‎ی ماهی‎هاست.

پسته‎ی کله قوچی ، شاخ ِ خشکبار است.

مترسک ، عاشق بازی ِ کلاغ پر است.

شناسنامه‎ی شیر ِ آب را ، خشک سالی باطل می کند.

هنگام ِ غیبت ِ عشقم ، نگاهم تصویرش را نشخوار می‎کند.