بر همگان واضح و مبرهن است که سینما علاوه بر آنکه هنر هفتم و هنر هنرها بوده، در شرایط خطیر کنونی از اهم امور نیز می باشد. به طوری که دشمنان ما با استفاده ابزاری از این ابزار گامهای قشنگی در جهت تخریب فرهنگ فاخر ما برداشته اند. از جمله فیلم ضدایرانی،  ضدانسانی، فرهنگ ستیز و مخرب 300 که به زیبایی هرچه تمام تر فرهنگ 10000 ساله ایران عزیز را نابود کرد. لذا لازم است تا اصحاب قلم و اندیشه (خودمان و دیگران) ضمن توجه به این موضوع، اذهان عمومی را به سمت این هنر جلب نموده و با معرفی و ترویج فیلم های فاخر ایرانی موجبات رشد و تعالی فرهنگ ملت عزیز ایران اسلامی را فراهم آورند. پس مجدداً لذا ما در این مجال می کوشیم ضمن کارهای دیگری که می کنیم، به طور منظم دقیقاً هر چند وقت یکبار با معرفی فیلم های فاخر ایرانی اذهان عمومی را به سمت این فیلم ها جلب نموده و به سهم خود موجبات رشد و تعالی فرهنگ ملت عزیز ایران اسلامی را فراهم آوریم.

نام فیلم: بزن بریم کی به کیه
کارگردان: کار گروهی
جلوه های ویژه: هوارتا
مدیر فیلمبرداری: برادر متعهدیان
موسیقی: استاد متفکریان
تهیه کننده: برادر کیسه ساز
بازیگران: خودتو با من چیکار داری،  کامبیز خلاف، جواد ترقه،  غلام شیشلول بند،  قاسم ریقو و فخرالدین صدیق شریف در نقش مثبت

خلاصه داستان:
جمعی از اراذل محل که البته دلهای پاکی دارند و جزو جوانان همین سرزمین محسوب می شوند سر کوچه ایستاده اند و ضمن چرخاندان زنجیر (به نشانه اعتراض به برخی موارد) و تسبیح (به نشانه تمایل درونی به معنویت) یکی از دختران محل را که همچون پنجه آفتاب قرار دارد مورد رؤیت قرار می دهند. یکی از این جوانان به نام کامبیز خلاف عاشق این دختر است،  اما اگرچه پدر دختر خودش دوتار می زند (به نشانه برخورداری از پایگاه اصیل هویتی)  اما برادر نامردی دارد که مخالف ازدواج آنهاست. در این میان یک حاجی (به نشانه محمدرضا شریفی نیا) نیز وجود دارد که علیرغم ارتباط با حاج آقای محل (به نشانه احترام به نهاد روحانیت) از خوی ناپسند ریاکاری و ظاهربینی (به نشانه ریاکاری و ظاهربینی) رنج می برد. در نهایت کامبیز و دوستان تصمیم می گیرند که با عزیمت به جبهه های نبرد حق علیه باطل ضمن فراهم سازی زمینه های تحول انفسی خود،  اخلاص،  شجاعت و پایمردی خود را نیز به نمایش گذاشته و ثابت کنند که همه مردم در دفاع مقدس شرکت کرده و همه شهدا نیز پسر پیغمبر نبوده اند. آنها در آزمون گوزینش شرکت کرده و به سختی قبول می شوند و فردای آن روز به همراه حاج آقا (به نشانه حضور فعال روحانیت)  و حاجی (به نشانه افرادی که از راه آرمانهای انقلاب نان می خورند)  راهی جبهه های نبرد می شوند. آنها در راه با زمزمه کردن ترانه های عباس قادری و جواد یساری و امثالهم و نیز قرائت جوکهای اس ام اسی با صدای بلند،  علاوه بر ایجاد فضای نشاط، مخاطبان را به سینما جذب کرده و آنها را از خطوط قرمز عبور می دهند. آنها پس از طی مسافتی (به نشانه هجرت که خودش به نشانه مرحله اول در سلوک نفسانی به سوی حقیقت می باشد) به جبهه های جنگ می رسند. در آنجا حاج فرمانده نخست جلوی آنها را گرفته از ورود آنها به اردوگاه ممانعت به عمل می آورد،  اما در ادامه با وساطت حاج آقا (به نشانه محبت روحانیت)  به حضور آنها راضی می گردد. آنها پس از ورود با اردوگاه شروع به تحول می کنند. سپس به کنج خلوتی رفته ضمن عبادت پروردگاه به شرب خمر ، بازی با آلات قمار،  تعریف جوکهای «ک» دار و نیز قرائت سرودهای غیرانقلابی (همگی به نشانه زیاد بودن راههای رسیدن به خدا و نیز مهربان بودن خدا قربونش برم) می پردازند. آنها در طی چند روزی که در اردوگاه هستند ضمن آشنا شدن با عزیزانی چون سیدجواد هاشمی (به نشانه سینمای دفاع مقدس)، جناب سرهنگ (به نشانه ارتشیان غیور جمهوری اسلامی که با رشادت در سالهای جنگ افتخارآفرین بودند) و عزیزان دیگر، با تیراندازی، خنثی کردن نارنجک،  شیوه تشخیص بوی بادام از بوی باقالی و فنون جنگی دیگر آشنا شده، پله پله به ملاقات خدا نزدیکتر می شوند. تا آنکه روز عملیات فرا می رسد. در آن روز علیرغم مخالفت حاج فرمانده که به حضور تمام اقشار جامعه در دفاع مقدس و نیز پسر پیغمبر نبودن شهدا اعتقاد ندارد، کامبیز خلاف و بقیه اراذل که از فرزندان همین مرزوبوم هستند راهی خطوط مقدم می شوند. و این مرحله ای بزرگ در زندگی آنهاست. آنها در آنجا طی یک روز کاری به طور متوالی با انواع جلوه های دفاع مقدس آشنا می شوند. جلوه هایی از قبیل حمله شیمیایی دشمن بعثی به مردم غیرنظامی (به نشانه عروس حلبچه) ،  ورود تانکهای دشمن به سنگرهای و بیمارستانهای صحرایی (به نشانه هیوا)، عبور از میدان مین به شیوه ای مرام انگیز (به نشانه عبور)، و نیز جلوه های ویژه دیگر که هریک نشانه ای برای موارد دیگر هستند. تماشای این جلوه ها موجب می شود اراذل مربوطه به خود بیابند و دیگر گرد خلاف نگردند. در نهایت کامبیز خلاف (به نشانه قهرمان داستان) بر خلاف کلیشه های رایج که در آنها قهرمان فیلم به طرز ناگهانی دچار تحول می شود، بدون هیچگونه تحولی و صرفاً  به اراده پروردگار شهید شده به دیار باقی می شتابد و در اینجا دکتر محمد اصفهانی با اجرای ترانه ای معنوی (به نشانه هنر متعالی) پایان زیبایی بر این فیلم سراسر خنده و معنویت رقم می زند.

نقد و نظر:
«بزن بریم...» فیلمی است متعلق به سینمای بدنه و حتی سینمای نواحی گلگیر عقب. این فیلم با بهره گیری از پشتوانه عظیم سینمای مردمی دهه های چهل و پنجاه، و ضمن وفاداری به تمامی سنت های این سینما و با دقت در اینکه مبادا حتی یکی از این سنتها مغفول بماند می کوشد خضور اقشار فراموش شده جامعه را در صحنه به نمایش بگذارد.
بزن بریم بر خلاف ظاهرش ا زتکنیک ها و راهبردهای هنری استفاده کرده است. بازی های بازیگران با تلفیقی از مکتبهای روحوضی،  برشت،  سیاه بازی، استانیسلاوسکی،  فردین و غیره تماشاگر را به شدت هر چه تمام تر از خنده روده بر می کند. در کارگردانی نیز شیوه های مختلفی از قبیل بگیر بریم دیر شد، سه دو یک اکشن، مارتین اسکورسیزی، بداهه پردازی، هرچی ممدرضا بگه، بوم نیاد توی کادر،  و غیره به کار رفته که شیرینی خاصی به کار بخشیده است.
منطق سیال پست مدرنیستی بر جای جای فیلم سیطره دارد. زمان و مکان در پویه ای دائم منطق متعارف را ترکانده و گذشته و حال و اینجا و آنجا را در هم فرو می کنند. حال در گذشته حضوری عینی می یابد. مثلاً  در سکانس اتوبوس که از فصل های درخشان «بزن بریم...» است، افراد جوک های اس ام اسی سالهای میانی دهه هشتاد را در اواسط دهه شصت برای یکدیگر می خوانند و گویی زمان را به بازی می گیرند. این سیلان بدون اینکه ارتباط تماشاگر عام را با فیلم مخدوش کند، فقط ارتباط تماشاگر خاص را مخدوش می کند، و این نشانگر تسلط فیلمساز بر مدیوم سینماست. از دیگر شاخصه های «بزن بریم...» چیزهای دیگری هم هست که قابل ذکر نیست.