شبکه چهار، موضوع فرهنگی ادبی، گروه ادب وهنر و قالب ترکیبی. اینها مشخصات برنامه دو قدم مانده به صبح است که در سایت شبکه چهار سیما آورده شده است. برنامه ای که این روزها با استقبال شدیدی مواجه شده.درست است که زمان پخش برنامه فوق العاده زمان بدی است و نیمه شب محسوب می شود اما با وجود مهمانهای برنامه و مجری محبوبش، استقبال از این برنامه روز به روز بیشتر می شود.
در سایت اختصاصی دو قدم مانده به صبح در بخش معرفی برنامه آورده شده است که هدف برنامه دیده شدن چیزهایی است که دیده نشده است یا اگر هم دیده شده است، فهمیده نشده. اما هنگامی که بحث دیده شدن به میان می آید ما انتظار یک برنامه با جلوه های بصری مناسب و ویژه برنامه های تصویری و بحث های آموزشی با کیفیت بالا داریم. در اولین برخورد با برنامه تا حدودی این انتظارات برطرف می شود. دیده شدن کارشناسان و هنرمندان مطرح و همانطور که گفتیم بحث های زیبای آنان. اما دو سوال پیش می آید. اولین سوال اینکه آیا این برنامه نمی توانست رادیویی باشد؟.....و دومین سوال این که وظیفه و علت وجودی صالح علاء به عنوان مجری برنامه در صورتی که کارشناسان برنامه بار اصلی مجری گری را به دوش می کشند، چیست؟
دربرابر سوال اول میتوان این توجیهات را مطرح کرد که بینندگان یا اینکه از دیدن هنرمندان مشتاق تر می شوند و ووله ها و گزارش ها این برنامه را با برنامه ای رادیویی تفکیک می کند...اما حقیقت اینجاست که اگر هدف برنامه دیده شدن هنرمندان است و بس، پس این برنامه که ادعای برنامه ای فرهنگی را دارد با برنامه حاشیه ساز و غیر کارشناسی رشید پور (شب شیشه ای) چه تفاوتی دارد. شاید تفاوت این باشد که کارشناسان این برنامه ها هم خود هنرمندان مطرحی هستند....یکی دیگر از عواملی که این برنامه را به برنامه ای رادیویی شبیه کرده است، وجود مجری رادیویی در برنامه است. صالح علاء مجری است با خصوصیات و چهارچوب رادیویی زیرا بیانش، همان بیان و برخوردش، همان برخورد رادیویی است که در برنامه های مختلف وجود داشته است. در مورد نوع صحبت کردن او بهتر است بدانید که وی نوع صحبت خود را با اشاره به نظرات دکتر دینانی، نوعی زبان شفاهی سهل و ممتنع می داند و از استفاده واژگانی که در زبان و ادبیات فارسی مستعمل نیست خوشحال و خوشنود است!
در خصوص سوال دوم نظرها گوناگون است. صالح علاء برای برنامه های رادیویی اش طرفداران زیادی دارد و بخاطر همین از حضور او در "دو قدم مانده به صبح" استقبال می شود. ولی همه ما می دانیم که طرفداران همیشه احساسی برخورد می کنند و متوجه فرق اصولی یک مجری رادیویی و تلویزیونی نیستند. در تلویزیون مجری باید شاخصه های ویژه ای داشته باشد. شاخصه هایی که در تلویزیون ما تا حدودی رعایت می شود. شاخصه هایی همانند فعالیت زیاد(اکتیو بودن) برای جذب تماشاگر، جلوه بصری، شوخ طبعی و....جالب اینجاست که بدانیم صالح علاء نیز در مصاحبه ای که با چهل چراغ داشته است خود را مجری نمی داند بلکه بیشتر خود را نویسنده ای رادیویی معرفی می کند. اگر از نوع مجری گری صالح علاء هم بگذریم دلیل وجود او در برنامه، قانع کننده نیست زیرا کارشناسانی همچون رحمانیان و جیرانی در نوبت خود بهتر و پخته تر از یک مجری عمل می کنند و تنها به اسم، کارشناس صدا زده می شوند. پس صالح علاء در برنامه چه وظیفه ای دارد؟ در این مورد هم چند گمان وجود دارد. یکی اینکه طرفداران برنامه بیشتر شود. دوم اینکه او بتواند از نفوذ خود به نفع برنامه استفاده کند.
در "دو قدم مانده به صبح" تنها صالح علاء مطرح نیست، بلکه خصوصیات بسیار خوبی در برنامه وجود دارد که لازم به ذکر است. خصوصیاتی که از وجود بحث هایی تازه و البته آموزنده درباره معماری، سینما و تاتر، عکاسی و...توسط اساتید مجرب،تشکیل می شود و بسی جای تقدیر دارد.
در بوجود آمدن چنین برنامه ای که مخاطبین بسیاری را برای خود جمع کرده نباید سیاستهای صدا و سیما را نادیده گرفت و منظور من از سیاست ها، حضور افرادی چون مسعود کیمیایی در برنامه است. زیرا او شخصی است که مدتها از صدا و سیما دور بوده و با شروع این برنامه به این برنامه دعوت شده است و این برنامه هم از نظر مسعود کیمیایی به خاطر محبوبیتش استحقاق شرکت کردن داشته است. وی در این برنامه بود که مورد تعریف و تمجید قرار گرفته و تکه هایی از فیلمهای او پخش شد.