ولوله ای در مجلس برپا بود. وزیر بر خلاف معمول، از درب مخصوص نمایندگان وارد مجلس شد. پس از آن رئیس جمهور و تعداد زیادی از اعضای کابینه از درب ویژه هیأت دولت وارد شدند و در صندلی ها جای گرفتند. نمایندگان زیادی برای رفع و رجوع کارها اطراف رئیس جمهور و هیأت همراه حلقه زدند.
با سخنان اولین موافق استیضاح، جلسه رنگ و بوی رسمیت به خود گرفت و به ترتیب موافقین به ذکر دلایل استیضاح و بیان ناکارآمدی های وزیر پرداختند تا اینکه زمان دفاع وزیر از عملکردش و پاسخ به انتقادات مطرح شده فرا رسید. پشت تریبون قرار گرفت و بی توجه به انتقادات و دغدغه ها، به ایراد سخنرانی پرداخت.
گویی که جناب وزیر در سمینار سالانه آموزش و پرورش سخن می گفت. حتی حاضر نشد به مسأله توهین به ساحت پیامبر اکرم(ص) بپردازد و لااقل اظهار شرمندگی کند، نه ! انگار خوب می دانست که لابی های جناحی کار خود را به خوبی انجام داده اند و پشت میز وزارت، ماندگار است. پس ترجیح داد به تأسیس مدرسه در کشور مالزی و اضافه شدن مطالعات اجتماعی، فلسفه و منطق در دوره ی پیش دبستانی ببالد و بقیه ی توضیحات را به حامیانش در مجلس بسپارد.
بدین ترتیب اولین مخالف استیضاح که خود را فرهنگی تر از سایر نمایندگان حس می کرد، در گام اول موافقین را به عدم تسلط به مسائل آموزش و پرورش متهم کرد و در گام دوم به توجیه مسأله توهین به پیامبر اسلام(ص) پرداخت و گفت : وزیر به ماله کشی این مسأله نپرداخته است ! با خود فکر کردم آیا استفاده از چنین اصطلاحاتی در فضای مجلس و از تریبونی که مردم بصورت زنده شنونده ی آن هستند، برازنده ی داعیه داران فرهنگ است ؟؟
طولی نکشید که وی به نمایندگان متذکر شد که : " زکات تخم مرغ، پنبه دانه است نه شتر " و این بار احتیاجی به تفکر نبود زیرا یقین داشتم که اگر پای مصلحت به میان آید، احتیاج به پرداخت هیچ زکاتی نیست. براستی در کشوری که پرچمدار اسلام و مرکزیت شیعه است، چه ساده توهین به پیامبر(ص) قابل چشم پوشی است و این تشبیه چه پیوندی با اصولگرایی دارد ؟؟
دومین مخالف استیضاح نیز، معترضین به این هتک حرمت را موج سواران نامید بی آنکه توجهی به دغدغه های مردم آگاه، فرهنگیان عزیز، مراجع و دلسوختگان کشور داشته باشد.
و من از یاد خواهم برد آنان که انگ موج سواری می زنند، روزی سوار بر موج های سیاسی به پست و مقام رسیدند و امروز ...
بیاد معلم شهید دکتر علی شریعتی که می گفت : " خدایا ! رحمتی کن تا ایمان، نام و نان برایم نیاورد. "