مادر می‌توانست لبخند بزند
وقتی هیچ دریچه‌ای نبود
و این به آلاله‌های انار
و جوانه‌های گندم مربوط می‌شد 

مادر به انار اعتقاد عجیبی داشت
مثل صحرا به ریحان 
 
یک سال  انگشتانش را
به شاخه‌های انار پیوند زد
مادر توانسته‌بود طعم باغ را عوض کند
و شاید روستا را 

نگفته بود
 در عمق چشمه چه خوانده‌است
اما همیشه از روی دانه‌ای برنج
هفت قل هوالله می‌خواند 

قنات خشکید
 بی آن که فراموش شود
و این‌ها
به عمق چشم‌های مادر مربوط می‌شد

بعدها
چاه‌ها عمیق‌تر پیدا شدند
مادر چقدر گریه کرده بود!