اردیبهشت بودم
پر از عبور
شبیه دلشوره
شبیه کاغذی مچاله در مشت
شبیه خطی زیر کلمه ای
شبیه عطری آشنا در ازدحام
شبیه تار مویی بیرون از روسری
شبیه ردّ انگشتی بر شیشه
اخمو بودم و
کاسه ی لبریخته هایم را سر می کشیدم
پر از عبور
در زمزمه ای یکریز
کوچه می رفت و خیابان بر می گشت
می رفتی و برمی گشتم
می رفتم و ...
: کجای دلم بگذارمت به کسی بر نخورد؟!