سرانجام پس از 2 سال تأخیر در بهمن ماه سال 1386 افتتاح شد؛ بی ینالی پر هیاهو، پر حاشیه، که بیشتر به یک مسابقه ی فوتبال حاشیه ساز شباهت داشت تا بی ینال نقاشی!
بی ینال هفتم پس از رایزنی ها و تغییر جهت ها و سیاست گذاری های فراوان و گذر از دست انجمن هنرمندان نقاش ایران به سمت و سوی حاضر سوق داده شد و تبدیل به حرکتی پر شتاب با رفتارهای شتابزده شد.
موزه هنرهای معاصر تهران با قدمتی طولانی در امر برگزاری بی ینال ها به ریاست افتخاری استاد دکتر محمود جوادی پور و دبیری دکتر حبیب ا... آیت اللهی عهده دار برگزاری دو سالانه هفتم شد و رئیس شورای سیاست گذاری دکتر حبیب ا... صادقی رئیس محترم موزه هنرهای معاصر تهران شورای سیاست گذاری را به شرح زیر اعلام کرد: دکتر حبیب ا... آیت اللهی، دکتر مرتضی حیدری، دکتر حبیب ا... صادقی، غلامعلی طاهری و دکتر مصطفی گودرزی و هیئت انتخاب و داوری نیز به ترتیب الفبا معرفی شدند: محمد اکسو(نقاش فرانسوی الجزایری تبار )، محمد علی ترقی جاه، ایران درودی، جلال شباهنگی، غلامعلی طاهری، عبدالحمید قدیریان، دکتر مصطفی گودرزی و احمد وکیلی اردبیلی.
هر چند لازم به ذکر است که قبل از عهده داری بی ینال توسط موزه هنرهای معاصر تهران، انجمن هنرمندان نقاش ایران با برگزاری جلسات متعدد در طول سال 1385 و با انتخاب آیدین آغداشلو بعنوان دبیر بی ینال هفتم کوشید تا سطح کیفی این بی ینال را ارتقا بخشد اما در پایان بخاطر اختلافاتی که درباره مکان دبیرخانه بی ینال بین انجمن هنرمندان نقاش ایران و موزه هنرهای معاصر تهران در گرفت، برگزاری بی ینال به موزه هنرهای معاصر تهران واگذار شد.
و اما بی ینال هفتم با فراخوانی فوری و فوتی(و البته در طراحی گرافیک فراخوان، کارت دعوت و پوستر هم فوری و فوتی) شروع به کارکرد، که این فراخوان در یک بخش آزاد و دو بخش موضوعی ایران خانه ما و تاریکی و روشنایی، فقط یک ماه زودتر از زمان افتتاح بی ینال به دست هنرمندان رسید که آنهم گاهی بدلیل تأخیر پست خیلی دیرتر رسید؛ فراخوانی که فقط 15 روز دیگر هم تمدید شد و شتاب بیشتر و بیشتری برای همه نقاشان، بخصوص نقاشان جوانی که تصمیم داشتند با اثری جدید خود را به بی ینال برسانند ایجاد کرد.
پس از دو سال تأخیر و حالا اینهمه عجله، جای تعجبی نداشت که آثار رسیده به بی ینال خیلی سریع داوری شوند و خیلی سریع برای بازگشایی به موقع بی ینال با چیدمان و نور بد روی دیوارهای فضای نمایشگاهی مؤسسه فرهنگی هنری صبا نصب شوند، فضایی که به لحاظ معماری به یک پارکینگ طبقاتی شباهت دارد تا به یک موزه یا فضایی مناسب برای نمایش آثار نقاشی.
.jpg)
هنگام ورود به سالن های مؤسسه فرهنگی هنری صبا با نقاشی هایی از هر شکل و رنگ مواجه می شدیم، نقاشی هایی که با فاصله بسیار کم از هم به دیوار نصب شده بودند بطوریکه هیچ اثری از اثر دیگر قابل تشخیص نبود. حالا بالا بودن حجم آثار را هم به این نوع چیدمان اضافه کنید.
فضایی شلوغ و پر هیاهو، بدون در نظر گرفتن کمترین اصول و مبانی برای چیدن آثار. مثل اینکه دستی به طور اتفاقی همه نقاشی ها را روی دیوارها پخش و پلا کرده باشد و البته اتفاقی ناخوشایند، و حتی برای دسته بندی ژانرها هم تلاشی صورت نگرفته بود بطوریکه امکان دیده شدن هر سبک و ژانر در هر سالنی کنار ژانری دیگر وجود داشت و شاید هم برای ناراحت نشدن تمامی سلیقه ها اصلاً داوری ایی صورت نگرفته بود و اگر گرفته بود برای نپذیرفتن آثاری بود که شاید به مراتب بهتر از آثار به نمایش در آمده بودند. هر چند با توجه به چیدمان و نور بد، امکان درست دیدن آثار از مخاطب گرفته شده بود بطوریکه کارهای خوبی هم که بودند، دیده نمی شدند و باز هم مثل همیشه نصب اشتباهی آثار که اگر اثری چند لته ای بود که حتماً دچارش شده بود(مثل کار یکی از نقاشان که کاری دولته ای در راستای عمودی بود که در راستای افقی نصب شده بود و کار سه لته ای دیگری که لته ی وسط کار جای دیگری نصب بود)
هر چند بی ینال نقاشی و یا اصولاً هر بی ینال دیگر در حوزه هنرهای تجسمی یک اتفاق ملی است که همه مجاز به شرکت در آن هستند، اما این شرط نباید منجر به بی سلیقگی و برتری کمّی بی ینال به برتری کیفی آن شود.
بسیاری از آثار به نمایش در آمده شبیه آثار دانشجویی روز ژوژمان دانشکده ها بودند و بسیاری دیگر شباهت به سبک و سیاق نقاشان دکان های تجاری نقاشی تهران داشتند که البته شاید توجه به جوان گرایی و ملی گرایی به این نوع از سلیقه ها دامن زده باشد.
بی ینال هفتم با چنین فضایی شروع به کار کرد فضایی که فقط یک بار می شد از کنار تابلو هایش گذشت، بطوریکه هیچگاه رغبت دوباره یی برای بازبینی آثار در مخاطب ایجاد نکرد، فضایی که در دل گفتیم ای کاش داوری، داوری، داوری در کار، در کار، ... .
.jpg)
و اما داوری های نهایی و پخش جوایز بی ینال که برای دو گروه سنی متفاوت در نظر گرفته شده بود که البته این راهکار هم یادآور کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان با رده بندی گروه های سنی الف ، ب ، ج ، د ، ... است؛ روز چهارشنبه 22 اسفند 1386 در حضور محمد حسین صفار هرندی - وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی – و محمد حسین ایمانی خوشخو - معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی - صورت گرفت که جوایز خود را به هنرمندان برگزیده زیر 40 سال در بخش ایران خانه ما، به خلیل سمایی جابلو و بهمن محمدی و در بخش تاریکی و روشنایی، به آمنه گلمکان، بابک افشار زاده و الهام یزدانیان و در بخش آزاد، به سعید احمد زاده، وحید چمانی، علی شفیع آبادی و حمید رضا یراقچی اهداء کردند که هر یک مفتخر به دریافت لوح افتخار، تندیس جشنواره و هفت سکه بهار آزادی شدند. همچنین حسین فراهانی پویا و ساناز همدمعلی از سوی مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره) برگزیده و مفتخر به دریافت لوح افتخار و دو سکه بهار آزادی شدند و در روز 28 فروردین 1387 با برگزاری افتتاحیه اصلی بی ینال هفتم و اهداء جوایز به نقاشان بالای 40 سال که بترتیب گلنساء رضانژاد و ابراهیم گنجیان، مفتخر به دریافت لوح افتخار و تندیس جشنواره و جایزه ویژه برای خانم لیلا پروا شامل لوح افتخار، تندیش جشنواره و ده سکه بهار آزادی از سوی انجمن هنرهای تجسمی ایران و جایزه ی ویژه موزه هنرهای معاصر تهران به رضا درخشانی و جمشید حقیقت انصاری شامل لوح افتخار و تندیس جشنواره و خرید اثر از هنرمند بود، شدند و همچنین جایزه ی بنیاد شهید که شامل لوح افتخار و 3 سکه بهار آزادی بود به غلامعلیان شکوهیان، محمد حسن فراهانی و زهرا محمودی تعلق گرفت و اینگونه بود که بی ینال هفتم نیز به کار خود پایان داد که تا باشد از این بی ینال ها.